مخمس احمد محمود امپراطور بر غزل حضرت ابوالمعانی بیدل رح

مخمس بر غزل حضرت بیدل

احمد محمود امپراطور

صبــــــــــــح رحمت

بیست و هفت قوس هزار و سه صد نود یک
هجری خورشیدی
افغانستان

****
درد و فـــــــــــــــــــراق یار بما یاد گار ماند
داغش به ضیمــــــــــــران دلم آشکار ماند

بر ما میان سینـــــــــــــــــه دلِ بیقرار ماند
دلــــــــدار رفت و دیده به حیرت دچار ماند
با ما نشـــــــــــان برگ گلی زان بهار ماند
——————
از صبــــــــــــح رحمت و ز تجلی دمیده ایم
سیـــــــــــــر فلک نموده و اینجا رسیده ایم
ما بهتـــــــــــــــریم و از همگی بر گزیده ایم
خمیـــــــــازه سنج تهمت عیش رمیده ایم
می آنقــــــــــــــــدر نبود که رنج خمار ماند

——————
صورت زخون دیـــــــده مــــــــا همچو گلزار
تیـــــــــر مــــژه ز چاچ تو خوردیم بی شمار
غمدیده را به خوب و بدی اینجهان چه کار
از بــــــــــــرگ گل درین چمن وحشت آبیار
خواهــــــــــــــد پری ز طاهر رنگ بهار ماند

——————
قدری تو از سعـــــــادت خود کن حواله ای
هستیم سخت محــــکم و شیدا و واله ای
ما که فتاــــــــــــــده کنج قفس در زباله ای
یأســـــــــــــــــم نداد رخصت اظهار ناله ای
چندان شکست دل که نفس در غبار ماند

——————

شیـــــــــــــــرازه ی جنون تدلی نمی دهد
در کار گاه جســـــــــــــم تولی نمی دهد
این دهـــــــــــر از بر چه تجلی نمی دهد
آگاهیــــــــــــــــم سراغ تسلی نمی دهد
از جوهـــــــــــــــر آب آیینه ام موجدار ماند

——————

بر جلوه هــــای حسن تو، دل داد تکیه ام
از ساغــــــــــــــــر لبا لبی مل داد تکیه ام
تــــــــــار نگاه به عشق تو پل داد تکیه ام
غفلت به نـــــــــــــازبالش گل داد تکیه ام
پای بخواب رفتـــــــــه ای من در نگار ماند

——————-
با خود به کـــــاروان جرس عجز می کشم
از نتـــــــــوانی خار و خس عجز می کشم
من از بـــــــرای چه هوس عجز می کشم
آنجا که من ز دست نفس عجز می کشم
دست هــــــــــــزار سنگ به زیر شرار ماند

———————
تاکی به نــــــاز لیلی چو مجنون گریستن
غرق تخیــــــــــــلات و به افسون گریستن
از بارگاه نـــــــــــــــــــــاز تو بیرون گریستن
باید به فرقت طربــــــــــــــم خون گریستن
تمثـــــــــال رفت و آیینه تهمت شکار ماند

——————
در آســــــــــتان، غصه مزیدی شکوفه کرد
در کــــــــــربلای عشق یزیدی شکوفه کرد
از نا امیــــدی ها، امیـــــــــدی شکوفه کرد
یعقوب وار چشـــــــم سفیدی شکوفه کرد
با من همیــــــــــن گل از چمن انتظار ماند

——————
محمود تا به دیده ای حیران جلوه داشت
سیـــــــر حضور فکرت امکان جلوه داشت
از کلک بیدلی گهـــــری کان جلوه داشت
بیدل از آن بهـــــار که توفان جلوه داشت
رنـــــگم شکست و آیینه ی در کنار ماند

————————
احمد محمود امپراطور

:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.