کونگل

کونگل

بیلمزم هیچ هایسی دردینگ مبتلاسی دور کونگل

یا رب اول بی وفانینگ مدعاسی دئر کونگل

من ندانم این دل من بر چه دردی مبتلاست

یا رب او از بهر خود یک بی وفار آمد عاست

عشق دریا دئر دویبی یوق , هجران بیر اود پایانی یوق

عشقه میل اتگن بو اود لارغا یاناسی دئر کونگل

عشق بحر ژرف و هجران آتش بی انتهاست

هر که خواهد عشق او را سوز این اتش رواست

آتمئش اوزئن بیلمییب عشق اودینا پروانه دک

ایندی بیلمز چاره سئن کیم نه قبلاسی دئر کونگل

آنکه چون پروانه ناگه خود در آن آتش فکند

او ندادن چاره ساز , او چه باشد در کجاست

عیسی نینگ دمی ممال لقمان اویرده گنگ ولال

یا رب بو دردینگ بو محل نه ایش دواسی دئر کونگل

بی اثر آن جا دم عیسی ولقمان , گنگ ولال

ای خدا ع دیگر چه کاری بهر این دردش دواست

گر چه عشقینگ دردی دئر , دیوانا جانینگ آفتی

آشنا اهلی بو غمینگ دایم ایه سی دئر کونگل

گر چه بر دیوانه حالست , افت جان درد عشق

دردمند دایم است آنکه به این درد آشناست

ینچه محروم بینوالار , تاپدی اوندان نوا

منع ادن اوندان منی بختیم سیاهی دئر کونگل

بینوایان کثیری , یافتند از آن نوا

شومی بخت سیاهم , مانع من زان نواست

آغلاییب مختومقلی درگاهیگا عرض ایله گیل

نه اوچین کوپ اغلایان بیر گون گوله سی دئر کونگل

رو به درگاهش فراغـی , گریه کن با عرض حال

چون سر آخر خنده ای خوش , در پس این گریه هاست

ترجمه : استاد محمد طواق خوشکام

Share: