مخمس بر غزل شاعر بی بدیل و معاصر میهن شاد روان مرحوم مغفور اسد الله عفیف باختری

مخمس بر غزل شاعر بی بدیل و معاصر میهنشاد روان
مرحوم مغفور اسد الله عفیف باختری.

***************
به کـــــــوی عشـــق مــــرا بیقرار بگذارید
کنــــار جـــــاده ای گـــــرد و غبار بگذارید
شمــــا رویـــــد و مــــرا در مــزار بگذارید
مـــرا به حــال خــــودم زرد و زار بگذارید
دلــــــم گرفتـــــــه از این روزگار، بگذارید

***************

جهــان به وسعت یـــــکروز شــاد من نکند
دل شکستـــــه به وفـــــقِ مـــــراد من نکند
اگــــــر چـــه رفت، تـزلزل نهــاد من نکند
ولو نیـــــاید و تــــــا مــرگ یــــاد من نکند
مـــرا به حـــــال خـــــــودم انتظار بگذارید

***************

ز من که غصه ای عالم گرفت طرب هایم
فراق و ناله ای جانسوز، سوخت شب هایم
به شهــــر بیخود و دیوانــــــه شد لقب هایم
به جــای راندنـــم از باغ تـــان به لب هایم
دو بوسه سیب و دو مصـــرع انار بگذارید

***************
نه فــــکر تاج به سـر هست و نه غم دستار
ز هر چه رنگ دویی خیـــزد هستمی بیزار
همیشـــــــــه زنـــدگی یی من بود قلندر وار
مرا به منصب و القاب سرخ و سبز چه کار
شمـــــا تخلص تـــــان را بهـــــــار بگذارید

***************

چه رمــز و راز نهفته شب های هجران را
گل شکستــــــه و خشـکی دل بیــــــابان را
هـــــــزار گفتـــــه و ناگفتــه های دیوان را
به رســـم خاطـــره پروانه های بی جان را
میـــــان دفتـــــــر تـــــــــان یادگار بگذارید

***************

خوشـا هـــوای دل انگیــــــز نو جوانی تان
خوشـا به مهر و به تحسینی کهکشانی تان
خوشـا به جنبش و رفتـــــــار قهرمانی تان
خوشـا به حال شمــا و دو چرخه رانی تان
مــــرا به چـــــرخ زدن روی دار بگذارید

***************

نگشت هیــــچ کسی در جهـان مــــرا دلبر
ز خون دیده ای خود بـار هـــــا زدم ساغر
به محمود هـر چه که آمد نکرده انـد باور
زمــــانه زهـر، هوا زهر، خنده هایم زهر
مــرا به حال خـودم زهــــــر مار بگذارید

***************

چهارشنبه 13 ثور ( اردیبهشت ) 1396 آفتابی
که برابر میشود به 03 می 2017 ترسایی
سرودم
احمد محمود امپراطور
کابل/افغانستان

shares