Hakim Jami – حکیم جامی

Mulla Nooruddin Abdul-Rahman took the Surname “Jami”, after his hometown of Jam, in Khorasan province (now Western Afghanistan.), where he was born in 1414. His writings are extensive, and cover a variety of Islamic issues, including the Quran; proof of Muhammads prophet hood, Arabic Grammar, and many more non-religious issues such as music and poetry. He also composed seven masnavis, which include poems on Laila and Majnun, and Yusuf and Zuleikha.

By his contemporaries, he was recognized as the greatest genius of the age. The King Babur, founder of the Mughal dynasty, noted that Jami was “too exalted for there to be any need for praising him.” The Prince Saam Mirza notes that Jami was such an elevated genius that “there is no need to describe his condition or set forth any account of him, since the rays of his virtues have reached from the East to the uttermost parts of the West, while the bountiful table of his excellencies is spread from shore to shore.”

Jami is noteworthy for his refusal to bow before the rich and powerful or compose large numbers of meaningless qasidas for them like his contemporary poets. However he was a Sufi, and showed great veneration and respect for his spiritual teachers.

E.G. Browne says of him: “In Jami the mystical and pantheistic thought of Persia may be said to find its most complete and vivid expression; while, though he may be surpassed by others in each of the numerous realms of literature which he cultivated, no other Persian poet or writer has been so successful in so many different fields, and the enthusiastic admiration of his more eminent contemporaries is justified by his prolific and many sided genius.”


حضرت نورالدین عبدالرحمن جامی رح

جامی در سال ‌817 هجری قمری در دهستان «خرگرد جام» از توابع خراسان قدیم در نزدیکی شهر هرات افغاستان به‌ دنیا آمد.

عبدالرحمن جامی در زمان سلطنت «سلطان حسین بایقرا» در سن 13 سالگی شهر هرات را برای زندگی انتخاب کرد و سفرهایی را به مکه، بغداد و تبریز آغاز کرد.

وی علوم دینی را در دوران نوجوانی در شهرهای هرات و در سفر کوتاهی به «سمرقند» فرا گرفت و زمانی که سرودن شعر را آغاز کرد، لقب جامی را به خاطر زادگاهش اختیار کرد.

عبدالرحمن جامی علاوه بر شعر و عرفان به علوم منطق‌، فلسفه‌، حکمت‌ اشراق‌، ریاضی‌ و طب نیز واقف بود و پس از مطالعه‌ و تحقیق‌ در علم عرفان‌ و تصوف‌ پای در رکاب بزرگان‌ متصوف آن زمان‌ گذاشت.

جامی‌ در طول‌ زندگی‌ خود مورد احترام‌ حکام و بزرگان‌ معاصر خود در شهر هرات بود، سلطان‌ حسین‌ بایقرا و‌ «امیرعلی شیر نوایی» از جمله اشخاصی بودند که با درک شخصیت علمی جامی به وی احترام می‌گذاشتند.

جامی با آنکه از سبک شعری «نظامی گنجوی» پیروی می‌کرد با این وجود احترام خاصی به شعر «سعدی» و «حافظ» داشت.

عبدالرحمن جامی علوم ابتدایی ادبیات فارسی و عربی را با همکاری پدرش و اساتید «مدرسه نظامیه» در شهر هرات فرا گرفت و مراحل ارتقا به درجه عالی علوم را از محضر استادانی چون «محمد جاجرمی» و «خواجه علی سمرقندی» آموخت.

مهمترین‌ تألیفات وی‌ که بیشتر اهل شعر و عرفان به آن دسترسی دارند، شامل: «دیوان‌ اشعار»، «هفت‌ اورنگ»‌، «نفحات‌ الانس»،‌ «بهارستان»، «لوایح»، «اشعه‌ اللمعات»‌، «تاریخ‌ صوفیان»‌، «نقدالنصوص‌ فی‌ شرح نقش‌ الفصوص ابن‌ عربی»، «مناسک‌ حج‌ منظوم»‌، «مناقب‌ جلال‌الدین»‌ رومی «منشأت» و «نی‌نامه» است.

مورخان دست نوشته‌های جامی را که در قالب رساله و بالاتر از آن را بودده حدود 100 اثر عنوان می‌کنند.

رباعیاتتابلو ها و ترجمه اشعار

Seven Thrones – هفت اورنگ
لیلی مجنونیوسف زلیخاتحفة الاحرارسبحة الابرار

:: ADVERTISEMENTS ::

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

shares