اشعار منوچهری دامغانی

در مدح منوچهربن قابوس – منوچهری دامغانی

در مدح منوچهربن قابوس – منوچهری دامغانی

در مدح منوچهربن قابوس بـــرآمـــد ز کـــوه ابـــر مـــازنــدران چـو مـار شـکـنـجـی و مـاز اندر آن بــســان یـکــی زنـگــی حــامـلــه شــکـم کــرده هـنـگـام زادن گـران هـمـی زاد ایـن دخـتـر بـر سـپـیـد پـسـر همچـو فرتـوت پـنبـه سـران جــز ایــن ابـــر و جــز مــادر زال زر نــزادنــد چــونـیـن پــســر... »

نـــــوبـــــهــــار آمـــــد و آورد گـــــل تـــــازه فـــــراز – منوچهری دامغانی

نـــــوبـــــهــــار آمـــــد و آورد گـــــل تـــــازه فـــــراز – منوچهری دامغانی

نـــــوبـــــهــــار آمـــــد و آورد گـــــل تـــــازه فـــــراز مــی خــوشــبــوی فــزار آور و بــربــط بــنــواز ای بـــلــنــداخــتـــر نــام آور، تـــا چــنــد بـــه کــاخ ســـوی بـــاغ آی کــه آمــد گــه نــوروز فـــراز بــوســتــان عــود هـمـی ســوزد، تــیـمـار بــســوز فـاخـتــه نـای هـمـی سـ... »

در صفت بهار و مدح ابوالحسن – منوچهری دامغانی

در صفت بهار و مدح ابوالحسن – منوچهری دامغانی

در صفت بهار و مدح ابوالحسن نــوبـــهــار آمــد و آورد گــل و یــاســـمــنــا بـاغ همـچـون تـبـت و راغ بـسـان عـدنـا آسـمـان خـیمـه زد از بـیرم و دیـبـای کـبـود میخ آن خـیمه سـتـاک سمن و نستـرنا بـوستـان گویی بـتـخـانه فرخـار شده ست مرغکان چون شمن و گلبنکان چون وثنا بـر کـف پـای شـمـن بـوسـه بـداده و... »

در وصف جشن مهرگان و مدح ابوحرب بختیار – منوچهری دامغانی

در وصف جشن مهرگان و مدح ابوحرب بختیار – منوچهری دامغانی

در وصف جشن مهرگان و مدح ابوحرب بختیار بــرخـیـز هـان ای جــاریـه، مـی در فـکـن در بــاطـیـه آراسـتـه کـن مـجـلـسـی، از بــلـخ تــا ارمـیـنـیـه آمـد خـجـسـتـه مـهـرگـان، جـشـن بـزرگ خـسـروان نــارنــج و نــار و اقــحــوان، آورد از هــر نــاحــیــه گـلـنـارهـا: بــیـرنـگـهـا، شـاهـسـپـرم: بـی چـنـگـهـ... »

با رخت ای دلبر عیار یار – منوچهری دامغانی

با رخت ای دلبر عیار یار – منوچهری دامغانی

با رخت ای دلبر عیار یار بـــا رخــت ای دلــبــر عــیــار یــار نـیسـت مـرا نـیـز بـه گـل کـار کـار تـا رخ گلنار تـو رخـشـنده گـشـت بــر دل مــن ریـخــتــه گــلــنـار نـار چشم تو خونخواره و هر جادویی مانده از آن چشمک خونخوار خوار بــنـده وفـادار و هـواخـواه تـسـت بـــنـــده هــواخـــواه و وفـــادار د... »

در مدح ابوالحسن عمرانی – منوچهری دامغانی

در مدح ابوالحسن عمرانی – منوچهری دامغانی

در مدح ابوالحسن عمرانی صـنـمـا! گـرد سـرم چــنـد هـمـی گـردانـی زشـتـی از روی نـکـو زشـت بـود گـر دانـی یا بـکن آنچـه شـب و روز همی وعده دهی یا مـکـن وعـده هر آن چـیز کـه آن نـتـوانی از حــد و غــایــت نــافــرمــانــی در مــگــذر کــه پـــدیــدارســت انــدازه نــافــرمــانــی دل مـن بــردی و از خـو... »

درشکایت از حسودان و دشمنان خود می فرماید – منوچهری دامغانی

درشکایت از حسودان و دشمنان خود می فرماید – منوچهری دامغانی

درشکایت از حسودان و دشمنان خود می فرماید حـاسـدان بـر مـن حـسـد کـردندو مـن فـردم چـنین داد مــظــلــومــان بــده ای عــز مــیــر مؤمــنــیـن شـیر نـر تـنـهـا بـود هرجـا و خـوکـان جـفـت جـفـت مـا هـمـه جــفــتــیـم و فـردســت ایـزد دادآفـریـن حاسدم بـر من همی پیشی کند، این زو خطاست بـفـسـرد چـون بـش... »

خوشا قدح نبیذ بوشنجه – منوچهری دامغانی

خوشا قدح نبیذ بوشنجه – منوچهری دامغانی

خوشا قدح نبیذ بوشنجه خــوشــا قــدح نـبــیـذ بــوشــنـجــه هـنـگـام صـبــوح، سـاقـیـا، رنـجــه نـه نـرد و نـه تـخـتـه نـرد پــیـش مـا نـه مـحـضـر و نـه قـبـالـه و بـنـجـه نـظـاره بـه پـیش در کـشـیـده صـف چــون کــافــر روم بــر در گــنــجــه خــنــیـاگــر ایـســتــاد و بــربــطــزن از بـس شـکفه شـده... »

در مدح فضل بن محمد حسینی – منوچهری دامغانی

در مدح فضل بن محمد حسینی – منوچهری دامغانی

در مدح فضل بن محمد حسینی یـکــی ســخــنـت بــگـویـم گـر از رهـی شــنـوی یـکــی رهــت بــنــمــایـم اگــر بــدان بــروی ســبـــوی بـــگــزیــن، تـــا گــردی از مــکــاره دور بـــرو بـــدان ره تـــا جـــاودانــه شــاد بـــوی ایــا کـــریــم زمــانــه! عـــلــیــک عـــیــن الـــلـــه تـویی که چـشـمه خـ... »

نوروز برنگاشت به صحرا به مشک و می – منوچهری دامغانی

نوروز برنگاشت به صحرا به مشک و می – منوچهری دامغانی

نوروز برنگاشت به صحرا به مشک و می تــــمـــثــــالـــهـــای عــــزه و تــــصــــویـــرهـــای مـــی بـستـان بـسان بـادیه گشته ست پـرنگار از ســـنـــبـــلـــش قـــبـــیــلـــه و از ارغـــوانــش حـــی صد کارگاه شـشـتـرکرده سـت بـاغ لاش صـــد کـــارگـــاه تـــبـــت کـــرده ســـت دشـــت طـــی طـاوس مـیان... »

در شرح شکایت – منوچهری دامغانی

در شرح شکایت – منوچهری دامغانی

در شرح شکایت گــاه تــوبــه کــردن آمــد از مــدایـح و ز هــجــی کـــز هــجـــی بـــیــنــم زیــان و از مــدایــح ســـود نــی گر خـسیسـانرا هجـی گویی، بـلی بـاشد مدیح گــر بــخــیـلــانــرا مــدیـح آری، بــلــی بــاشــد هــجــی روزگـاری پـیشـمـان آمـد، بـدین صـنـعـت هـمـی هـم خــزیـنــه، هـم قــبــی... »

در وصف خزان و مدح احمدبن عبدالصمد وزیر سلطان مسعود – منوچهری دامغانی

در وصف خزان و مدح احمدبن عبدالصمد وزیر سلطان مسعود – منوچهری دامغانی

در وصف خزان و مدح احمدبن عبدالصمد وزیر سلطان مسعود الــمــنــت لــلــه کــه ایــن مــاه خـــزانــســـت مـــــاه شـــــدن و آمـــــدن راه رزانــــســـــت از بــســکــه دریـن راه رز انــگــور کــشــانــنــد ایـن راه رز ایـدون چــو ره کــاهـکـشــانـســت چــون قــوس قــزح بــرگ رزان رنـگــبــر نـگــنـد ... »

بساز چنگ و بیاور دوبیتی و رجزی – منوچهری دامغانی

بساز چنگ و بیاور دوبیتی و رجزی – منوچهری دامغانی

بساز چنگ و بیاور دوبیتی و رجزی بــسـاز چــنـگ و بــیـاور دوبــیـتــی و رجــزی که بـانگ چنگ فرو داشت عندلیب رزی رســـیـــد پـــیــشـــرو کـــاروان مـــاه خـــزان طـنـاب راحـلـه بــربــسـت روزگـار خـزی جـهان مـا چـو یکـی زودسـیر پـیشـه ورسـت چـهار پـیشه کند، هر یکی بـه دیگر زی بــه روزگـار زمـســتــان... »

در مدح خواجه ابوسهل زوزنی – منوچهری دامغانی

در مدح خواجه ابوسهل زوزنی – منوچهری دامغانی

در مدح خواجه ابوسهل زوزنی نــوروز روزگــار نــشــاطــســـت و ایــمــنــی پـوشـیـده ابـر دشـت بـه دیـبــای ارمـنـی بــر یـاســمـیـن عـصــابــه در مـنـضـد اســت بــر ارغــوان طــویـلــه یـاقــوت مــعــدنـی خــیـل بــهـار خـیـمـه بــه صـحــرا بــرون زنـد واجـب کند که خیمه بـه صحـرا بـرون زنی از بــامـد... »

سـپـیده دم کـه وقـت کـار عـامـسـت – منوچهری دامغانی

سـپـیده دم کـه وقـت کـار عـامـسـت – منوچهری دامغانی

سـپـیده دم کـه وقـت کـار عـامـسـت نـبــیـذ غـارجــی رسـم کـرامـســت مـرا ده ســاقـیـا جــام نـخــســتــیـن که من مخمورم و میلم به جامست ولــیـکــن لــخــتــکــی بــاریـکــتــر ده نـبــیـذ یـکـمـنـی دادن کــدامـســت نـــمـــاز بــــامـــدادان کــــرد بــــایـــد سه جـام یکمنی خوردن حـرامست چــو وام ا... »

در وصف اسب و مدح شهریار – منوچهری دامغانی

در وصف اسب و مدح شهریار – منوچهری دامغانی

در وصف اسب و مدح شهریار آفـریـن زان مـرکـب شــبــدیـز فـعـل رخــش خــوی اعـوجــی مـادرش و آن مـادرش را یـحــمـوم شـوی گـاه بــر رفـتـن چـو مـرغ و گـاه پــیـچـیـدن چـو مـار گـاه رهواری چـو کـبـک و گـاه بـرجـسـتـن چـو گوی چـون نـهـنـگـان انـدرآب و چـون پـلـنـگـان بـر جـبـال چـون کـلنگان در هوا و همچـو... »

هست ایام عید و فصل بهار – منوچهری دامغانی

هست ایام عید و فصل بهار – منوچهری دامغانی

هست ایام عید و فصل بهار جشن جمشید و گردش گلزار ای نـگـار بـدیع وقـت صـبـوح زود بــرخــیــز و راح روح بــیــار »

در شکرگزاری عید و مدح خواجه محمد – منوچهری دامغانی

در شکرگزاری عید و مدح خواجه محمد – منوچهری دامغانی

در شکرگزاری عید و مدح خواجه محمد مـــاه رمـــضـــان رفـــت و مـــرا رفـــتـــن او بــــه عـــیــد رمـــضـــان آمـــد، الـــمـــنـــه لـــلـــه آنـــکـــس کـــه بـــود آمـــدنــی آمـــده بـــهــتـــر و آنـکـس کـه بـود رفـتـنـی او رفـتـه بــده بـه بـــــرآمــــدن عــــیــــد و بـــــرون رفــــتـــــن ... »

در وصف خزان و مدح سلطان مسعود غزنوی دوم – منوچهری دامغانی

در وصف خزان و مدح سلطان مسعود غزنوی دوم – منوچهری دامغانی

در وصف خزان و مدح سلطان مسعود غزنوی دوم آب آنــگــور بــیــاریــد کــه آبـــانــمــاهــســت کـــار یــکــرویــه بـــه کــام دل شـــاهــنــشـــاهــســـت وقـت مـنـظـر شـد و وقـت نظـر خـرگـاهسـت دســت تـــابـــســتـــان از روی زمــیــن کــوتـــاهــســت آب انــگــور خــزانــی را خــوردن گــاهــســت کــه... »

به دهقان کدیور گفت انگور – منوچهری دامغانی

به دهقان کدیور گفت انگور – منوچهری دامغانی

به دهقان کدیور گفت انگور بــه دهــقــان کــدیـور گــفــت انــگــور مرا خـورشـید کـرد آبـسـتـن از دور کـمـابــیـش از صـد وهـفـتــاد شـد روز بــدم در بـسـتـر خـورشـیـد پـر نـور مـیـان مـا، نـه عــقـدی، نـه نـکـاحــی نـه آیین عـروسـی بـود و نـه سـور نـبــودم سـخــت مـسـتــور و نـبــودنـد گـذشـتــه مـاد... »

در مدح خواجه احمد وزیر سلطان مسعود غزنوی – منوچهری دامغانی

در مدح خواجه احمد وزیر سلطان مسعود غزنوی – منوچهری دامغانی

در مدح خواجه احمد وزیر سلطان مسعود غزنوی ابــــر آذاری چـــمـــنـــهـــا را پــــر از حـــورا کـــنـــد بـاغ پـر گـلـبـن کـنـد، گـلـبـن پـر از دیبـا کـند گــوهــر حــمــرا کــنــد از لؤلؤ بــیــضــای خــویــش گـوهـر حــمـرا کـســی از لؤلؤ بــیـضــا کـنـد کـوه چـون تـبـت کـنـد چـون سـایـه بـر کـوه اف... »

شـبـی دراز، می سـرخ مـن گـرفـتـه بـه چـنگ – منوچهری دامغانی

شـبـی دراز، می سـرخ مـن گـرفـتـه بـه چـنگ – منوچهری دامغانی

شـبـی دراز، می سـرخ مـن گـرفـتـه بـه چـنگ مـیـی بــسـان عـقـیـق و گـداخـتــه چـون زنـگ به دست راست شراب و به دست چپ زلفین همی خوریم و همی بوسه می دهیم به دنگ نـبـیذ و بـوسـه تـو دانـی همـی چـه نـیک بـود یـکـی نـبــیـذ و دو صـد بــوسـه و شـراب زرنـگ گــهــی بـــتــازد بـــرمــن، گــهــی بـــدو تــازم... »

در مدح وزیر سلطان مسعود غزنوی دوم – منوچهری دامغانی

در مدح وزیر سلطان مسعود غزنوی دوم – منوچهری دامغانی

در مدح وزیر سلطان مسعود غزنوی دوم الــا یـا خــیـمــگــی! خــیـمــه فــروهــل کـه پـیـشـاهـنـگ بــیـرون شـد ز مـنـزل تــبــیــره زن بــزد طــبــل نــخــســتــیـن شــتــربــانـان هـمـی بــنـدنـد مـحــمـل نـمــاز شــام نــزدیـکــســت و امــشــب مــه و خــورشــیـد را بــیـنــم مــقــابــل ولـــیـــکـــ... »

هـمــی ریـزد مــیـان بــاغ، لؤلؤهـا بــه زنــبــرهـا – منوچهری دامغانی

هـمــی ریـزد مــیـان بــاغ، لؤلؤهـا بــه زنــبــرهـا – منوچهری دامغانی

هـمــی ریـزد مــیـان بــاغ، لؤلؤهـا بــه زنــبــرهـا همـی سـوزد مـیان راغ، عـنـبـرهـا بـه مـجـمـرها ز قـرقـویی بـه صـحـراهـا، فـروافـکـنـده بـالـشـها ز بـوقـلـمـون بـه وادیها، فـروگـسـتـرده بـسـتـرها زده یـاقـوت رمـانـی بــه صـحـراهـا بـه خـرمـنـهـا فشانده مشک خرخیزی، بـه بـستانها بـه زنبـرها بـه زی... »

در تهنیت نوروز و مدح خواجه ابوالقاسم کثیر – منوچهری دامغانی

در تهنیت نوروز و مدح خواجه ابوالقاسم کثیر – منوچهری دامغانی

در تهنیت نوروز و مدح خواجه ابوالقاسم کثیر نــوروز فـــرخ آمـــدو نــغـــز آمـــد و هــژیــر بــا طــالــع مــبــارک و بــا کــوکــب مــنــیـر ابر سیاه چون حبشی دایه ای شده ست بـاران چـو شیر و لاله ستـان کودکی بـشیر گر شـیرخـواره لاله سـتـانسـت، پـس چـرا چـون شـیرخـواره، بـلـبـل کـو بـرزند صـفـیر! صـ... »

در وصف صبوحی – منوچهری دامغانی

در وصف صبوحی – منوچهری دامغانی

در وصف صبوحی آمــد بـــانــگ خـــروس مؤذن مــیــخــوارگــان صــبــح نـخــســتــیـن نـمـود روی بــه نـظــارگـان کــه بــه کــتــف بــرفــکــنـد چــادر بــازارگـان روی بــه مــشــرق نــهــاد خــســرو ســیـارگــان بــــاده فـــراز آوریـــد چـــاره بـــیـــچـــارگـــان قــومــوا شــرب الــصــبــوح، یـا ... »

به فال نیک و به روز مبارک شنبد – منوچهری دامغانی

به فال نیک و به روز مبارک شنبد – منوچهری دامغانی

به فال نیک و به روز مبارک شنبد بــه فـال نـیـک و بــه روز مـبــارک شـنـبــد نـبـیـذگـیـر و مـده روزگـار نـیـک بــه بــد بـه دین موسـی امروز خـوشتـرسـت نبـیذ بـخـور مـوافـقـتـش را نـبـیـذ نـو شـنـبـد اگـر تـوانـی یـکـشـنـبــد از صـبــوحـی کـن کـجـا صـبـوحـی نیکو بـود بـه یکشـنبـد طریق و مذهب عیسی به ... »

در مدح خواجه احمد عبدالصمد وزیر سلطان مسعود – منوچهری دامغانی

در مدح خواجه احمد عبدالصمد وزیر سلطان مسعود – منوچهری دامغانی

در مدح خواجه احمد عبدالصمد وزیر سلطان مسعود آمـــدت نـــوروز و آمـــد جـــشـــن نـــوروزی فـــراز کـامـگـارا! کـار گـیـتــی تــازه از ســر گـیـر بــاز لـالـه خــودروی شـد چــون روی بــتــرویـان بــدیـع سـنـبـل انـدر پـیـش لـالـه چـون سـر زلـف دراز شاخ گل شطرنج سیمین و عقیقین گشته است وقت شبـگیران بـ... »

غــرابــا مــزن بــیـشــتــر زیـن نـعــیـقــا – منوچهری دامغانی

غــرابــا مــزن بــیـشــتــر زیـن نـعــیـقــا – منوچهری دامغانی

غــرابــا مــزن بــیـشــتــر زیـن نـعــیـقــا کـه مـهـجـور کـردی مـرا ازعـشـیقـا نـعـیـق تـو بـسـیـار و مـا را عـشـیـقـی نبـاید بـه یک دوسـت چـندین نعـیقا ایـا رســم و اطــلـال مـعــشــوق وافـی شـدی زیـر سـنـگ زمـانـه سـحـیقـا عــنــیـزه بــرفــت از تــو و کــرد مــنــزل بـه مقـراط و سـقـط اللوی و ع... »

در وصف بهار و مدح ابوحرب بختیار محمد – منوچهری دامغانی

در وصف بهار و مدح ابوحرب بختیار محمد – منوچهری دامغانی

در وصف بهار و مدح ابوحرب بختیار محمد آمــــد نــــوروز هـــم از بــــامــــداد آمــدنــش فـــرخ و فـــرخـــنــده بـــاد بــاز جـهـان خـرم و خـوب ایـسـتـاد مــرد زمــســتـــان و بـــهــاران بـــزاد ز ابــر ســیـه روی ســمـن وی راد گــیــتـــی گــردیــد چـــو دارالــقـــرار روی گــل ســرخ بـــیــاراسـ... »

الا وقت صبوحست، نه گرمست و نه سردست – منوچهری دامغانی

الا وقت صبوحست، نه گرمست و نه سردست – منوچهری دامغانی

الا وقت صبوحست، نه گرمست و نه سردست نه ابرست و نه خورشید، نه بادست و نه گردست بــیـار ای بــت کــشــمـیـر، شــراب کــهـن پــیـر بــده پـر و تـهـی گـیـر کـه مـان نـنـگ و نـبــردسـت از آن بــاده کــه زردســت و نـزارســت ولــیـکــن نـه از عـشـق نـزارسـت و نـه از مـحــنـت زردسـت بـه جـان اندر قوتـست و ب... »

در صنعت «جمع و تقسیم » و مدح فرماید – منوچهری دامغانی

در صنعت «جمع و تقسیم » و مدح فرماید – منوچهری دامغانی

در صنعت «جمع و تقسیم » و مدح فرماید بـــزن ای تـــرک آهــو چـــشـــم آهــو از ســـر تـــیــری که بـاغ و راغ و کوه و دشت پـر ماهست و پـرشعری یـکـی چـون خـیـمـه خـاقـان، دوم چـون خـرگـه خـاتــون سـیـم چـون حـجــره قـیـصـر، چـهـارم قـبــه کـسـری گــل زرد و گــل خـــیــری وبـــیــد وبـــاد شــبـــگــیــ... »

در وصف نوروز و مدح خواجه احمدبن عبدالصمد وزیر – منوچهری دامغانی

در وصف نوروز و مدح خواجه احمدبن عبدالصمد وزیر – منوچهری دامغانی

در وصف نوروز و مدح خواجه احمدبن عبدالصمد وزیر نـــوروز روز خـــرمـــی بـــیـــعـــدد بـــود روز طــواف ســاقــی خــورشــیــد خــد بــود مجـلـس بـه بـاغ بـاید بـردن، کـه بـاغ را مـفـرش کـنـون ز گـوهـر و مـسـنـد زنـد بــود آن بـرگـهـای شـاسـپـرم بـین و شـاخ او چـون صـدهـزار همـزه کـه بـر طـرف مـد بـود... »

جز به چشم عظمت هر که درو در نگرد – منوچهری دامغانی

جز به چشم عظمت هر که درو در نگرد – منوچهری دامغانی

جز به چشم عظمت هر که درو در نگرد جـز بـه چشم عظمت هر که درو در نگرد مـژه در دیـده او خــار مـغـیـلـان گـردد گـر نسـیم کـرمـش بـر در دوزخ بـه جـهد هـاویه خـوبـتـر از روضـه رضـوان گـردد هنرش هست فراوان گهرش هست نکو چون شجر نیک بود میوه فراوان گردد »

در مدح خواجه خلف، روح الرؤسا ابوربیع بن ربیع – منوچهری دامغانی

در مدح خواجه خلف، روح الرؤسا ابوربیع بن ربیع – منوچهری دامغانی

در مدح خواجه خلف، روح الرؤسا ابوربیع بن ربیع سـبـحـان الـلـه جـهان نـبـینی چـون شـد دیــگــرگــون بــاغ و راغ دیــگــرگــون شــد شـمـشـاد بــه تــوی زلـفـک خـاتـون شـد گــلــنــار بــه رنــگ تــوزی و پــرنـون شــد از سـبــزه زمـیـن بـسـاط بـوقـلـمـون شـد وز مـیـغ هـوا بــه صـورت پــشــت پــلـنـگ در ... »

فـغــان ازیـن غــراب بــیـن و وای او – منوچهری دامغانی

فـغــان ازیـن غــراب بــیـن و وای او – منوچهری دامغانی

فـغــان ازیـن غــراب بــیـن و وای او کــه در نـوا فــکــنـدمــان نـوای او غـراب بـین نـیـسـت جـز پـیمـبـری که مسـتـجـاب زود شـد دعای او غراب بـین نایزن شـده سـت و من سـتـه شـدم ز اسـتــمـاع نـای او بــرفـت یـار بــیـوفـا و شـد چــنـیـن سـرای او خــراب، چــون وفـای او بـه جـای او بـمـاند جـای او بـه ... »

در وصف بهار و مدح ابو حرب بختیار محمد – منوچهری دامغانی

در وصف بهار و مدح ابو حرب بختیار محمد – منوچهری دامغانی

در وصف بهار و مدح ابو حرب بختیار محمد نــوروز، روزگـــار مــجـــدد کـــنــد هــمــی وز بــاغ خـویـش بــاغ ارم رد کـنـد هـمـی نرگـس مـیان بـاغ تـو گـویی درمـز نیسـت اوراق عـشــرهـای مـجــلـد کـنـد هـمـی در لــالــه زار، لــالــه نـعــمـان ســرخ روی خـالی ز مشک و غالیه بـر خد کند همی وان نـسـتــرن چـو... »

آمـد ای سـیـد احـرار! شـب جــشـن سـده – منوچهری دامغانی

آمـد ای سـیـد احـرار! شـب جــشـن سـده – منوچهری دامغانی

آمـد ای سـیـد احـرار! شـب جــشـن سـده شـب جـشـن سـده را حـرمـت، بـسـیار بـود بـرفـروز آتـش بـرزیـن کـه درین فـصـل شـتـا آذر بــــرزیــــن پــــیــــغــــمــــبــــر آذار بــــود آتــشــی بــایـد چــونـانـکـه فـراز عــلـمـش بـــــرتــــر از دایــــره گــــنــــبـــــد دوار بــــود چـون ز گـردون بـر ا... »

در خمار می دوشینم ای نیک حبیب – منوچهری دامغانی

در خمار می دوشینم ای نیک حبیب – منوچهری دامغانی

در خمار می دوشینم ای نیک حبیب در خـمـار مـی دوشـینم ای نیک حـبـیب آب انـگـور دو سـالـینه م فـرمـوده طـبـیب آب انـــگـــور فـــرازآور یـــا خـــون مـــویــز که مویز ای عجبی هست به انگور قریب شود انگور زبـیب آنگه کش خـشک کنی چـون بـیاغاری انگور شود، خـشک زبـیب این زبـیـب ای عـجـبـی مـرده انـگـور بـود ... »

در وصف نوروز و مدح خواجه ابوالحسن بن حسن – منوچهری دامغانی

در وصف نوروز و مدح خواجه ابوالحسن بن حسن – منوچهری دامغانی

در وصف نوروز و مدح خواجه ابوالحسن بن حسن روزی بــس خــرمـسـت، مـی گـیـر از بــامـداد داد زمــــانــــه بــــده کــــایــــزد داد تــــو داد خـواسـتـه داری و سـاز، بـیغـمیت هسـت بـاز ایـمــنـی و عــز و نــاز، فــرخــی و دیـن وداد نیز چه خواهی دگر، خوش بزی و خوش بـخور انـده فـردا مـبــر، گـیـتـی خـواب... »

چرخست ولیکن نه درو طالع نحسست – منوچهری دامغانی

چرخست ولیکن نه درو طالع نحسست – منوچهری دامغانی

چرخست ولیکن نه درو طالع نحسست چـرخست ولیکن نه درو طالع نحـسست خلدست ولیکن نه درو جوی عقارست چون ابروی معشوقان با طاق و رواقست چـون روی پـریرویان بـا رنگ و نگارسـت بـازیگه شمس و قمر و بـبـر و هزبـرسـت منزلگه جـود و کرم و حـلم و وقـارسـت از روی سـلاطینش هر روز بـسـاطـسـت وز بـوسـه شـاهانش هر روز نثـار... »

در مدح خواجه طاهر – منوچهری دامغانی

در مدح خواجه طاهر – منوچهری دامغانی

در مدح خواجه طاهر بــیـنـی آن بــیـجـاده عـارض لـعـبــت حـمـری قـبــای سـنبـلش چـون پـر طـوطـی، روی چـون فر همای جــعــد پــرده پــرده در هـم هـمـچــو چــتــر آبــنـوس زلف حلقه حلقه، برهم، همچو مشک اندوده نای دل، جـراحـت کـردش آن زلـفـین و چـون زلـفـینـش را بــر جــراحــت بــرنـهـی راحــت پــدیـد آر... »

می بر کف من نه که طرب را سبب اینست – منوچهری دامغانی

می بر کف من نه که طرب را سبب اینست – منوچهری دامغانی

می بر کف من نه که طرب را سبب اینست آرام مـن و مـونـس مـن روز و شـب اینسـت تـریـاق بـزرگـسـت و شـفـای هـمـه غـمـهـا نـزدیـک خـردمـنـدان مـی را لـقـب ایـنـسـت بـی مـی نـتـوان کـردن شـادی و طـرب هیچ زیـرا کـه بـدین گـیـتـی اصـل طـرب اینـسـت مــعــجــون مـفــرح بــود ایـن تــنـگــدلــان را مر بی سلبـان ... »

در وصف بهار و مدح خواجه طاهر – منوچهری دامغانی

در وصف بهار و مدح خواجه طاهر – منوچهری دامغانی

در وصف بهار و مدح خواجه طاهر بــاد نـوروزی هـمـی در بــوســتــان ســامــر شــود تـا بـه سـحـرش دیده هر گـلـبـنـی نـاظـر شـود گـل کـه شـب سـاهـر شـود پـژمـرده گـردد بــامـداد وین گـل پـژمرده چـون سـاهر شـود زاهر شـود ابــر هـزمــان پــیـش روی آســمــان بــنــدد نــقــاب آسـمـان بــر رغـم او در بـوسـت... »

ای بــا عــدوی مـا گــذرنـده ز کــوی مـا – منوچهری دامغانی

ای بــا عــدوی مـا گــذرنـده ز کــوی مـا – منوچهری دامغانی

ای بــا عــدوی مـا گــذرنـده ز کــوی مـا ای مــاهــروی شــرم نــداری ز روی مــا؟ نـامـم نهاده بـودی بـدخـوی جـنـگـجـوی بـا هر کسی همی گله کردی ز خـوی ما جـسـتـی و یـافـتـی دگـری بـر مـراد دل رسـتـی ز خـوی ناخـوش و از گفتـگوی ما اکنون به جوی اوست روان آب عاشقی آن روز شـد که آب گذشـتـی بـه جـوی ما گـو... »

در مدح ابوالحسن بن علی بن موسی – منوچهری دامغانی

در مدح ابوالحسن بن علی بن موسی – منوچهری دامغانی

در مدح ابوالحسن بن علی بن موسی رفـت سـرمـا و بـهـار آمـد چـون طـاووسـی بـه سوی سـبـزه بـرون آمد هر محـبـوسی هر زمان نوحه کند فاختـه، چون نوحه گری هر زمان کبک همی تازد، چون جاسوسی بــر ســر ســرو زنـد پــرده عـشـاق، تــذرو ورشـان نـای زنـد، بـر سـر هـر مـغـروسـی بر زند نارو، بر سرو سهی «سرو سهی » بــ... »

در وصف نوروز و مدح (ملک محمد) قصری – منوچهری دامغانی

در وصف نوروز و مدح (ملک محمد) قصری – منوچهری دامغانی

در وصف نوروز و مدح (ملک محمد) قصری نــوروز درآمـــد ای مـــنــوچـــهــری بــا لــالــه لــعــل و بــا گــل خــمـری مـرغـان زبــان گـرفـتــه را یـکـســر بــگــشــاده زبــان رومــی و عــبــری یـک مـرغ ســرود پــارســی گـویـد یــک مــرغ ســـرود مــاورالـــنــهــری در زمجـره شد چـو مطربـان، بـلبـل در زم... »

چو از زلف شب بازشد تابها – منوچهری دامغانی

چو از زلف شب بازشد تابها – منوچهری دامغانی

چو از زلف شب بازشد تابها چــو از زلـف شــب بــازشـد تــابــهـا فـرو مـرد قـنـدیل مـحـرابـهـا سپـیده دم، از بـیم سرمای سخـت بـپـوشید بـر کوه سـنجـابـها بــه مـیـخــوارگـان ســاقــی آواز داد فکنده بـه زلف اندرون تـابـها به بانگ نخستین از آن خواب خوش بجستیم چون گو ز طبطابها عــصـــیــر جـــوانــه هــنـ... »

در مدح سلطان مسعود غزنوی دوم – منوچهری دامغانی

در مدح سلطان مسعود غزنوی دوم – منوچهری دامغانی

در مدح سلطان مسعود غزنوی دوم بـوسـتـانـبــانـا! حـال و خـبـر بـسـتـان چـیـسـت وندرین بـستـان چـندین طرب مستـان چیست گل سر پـستـان بـنموده، در آن پـستـان چیست وین نواها بـه گل از بـلبـل پـردسـتـان چـیست در سروستـان بـازست، بـه سروستـان چـیست اور مزدسـت، خـجـسـتـه سـر سـال و سـرماه بــاز در زلــف بــن... »

نـبـیـذ پـیش مـن آمـد بـه شـاطـی بـرکـه – منوچهری دامغانی

نـبـیـذ پـیش مـن آمـد بـه شـاطـی بـرکـه – منوچهری دامغانی

نـبـیـذ پـیش مـن آمـد بـه شـاطـی بـرکـه بـه خـنده گفـتـم: طـوبـی لمن یری عـکه خـوشم نبـیذ و خـوشا روی آنکه داد نبـیذ خوشم جوانی و این بـوستان و این بـرکه من و نبیذ و بـه خانه درون سماع و ربـاب حـسـود بـر در و بـسـیـار گـوی در سـکـه مرا تـو گویی می خـوردنست اصل فساد بـه جـان تـو کـه همی آیدم ز تـو ضـ... »

در وصف بهار و مدح خواجه علی بن محمد – منوچهری دامغانی

در وصف بهار و مدح خواجه علی بن محمد – منوچهری دامغانی

در وصف بهار و مدح خواجه علی بن محمد هنگام بـهارسـت و جـهان چـون بـت فـرخـاز خـیز ای بـت فـرخـار، بـیـار آن گـل بـی خـار آن گل که مر او را بـتـوان خـورد بـه خـوشی وز خـوردن آن روی شـود چــون گـل بــربــار آن گل کـه مر او را بـود اشـجـار ده انگشـت و آمد شدنش بـاشد از اشـجـار بـه اشجـار آن گـل کـه بــه... »

ای بـــت زنــجــیــر جــعــد، ای آفــتــاب نــیــکــوان – منوچهری دامغانی

ای بـــت زنــجــیــر جــعــد، ای آفــتــاب نــیــکــوان – منوچهری دامغانی

ای بـــت زنــجــیــر جــعــد، ای آفــتــاب نــیــکــوان طــلــعــت خـــورشــیــد داری، قــامــت فــردوســـیــان نـافـریـد ایـزد زخــوبــان جــهـان چــون تــو کـســی دلـــربــــا و دلـــفــــریـــب و دلـــنـــواز و دلـــســــتــــان گـرت خـوانم مـاه، مـاهی، ورت خـوانم سـرو،سـرو گـرت خـوانم حـور، حـور... »

در مدح ابوحرب بختیار – منوچهری دامغانی

در مدح ابوحرب بختیار – منوچهری دامغانی

در مدح ابوحرب بختیار ساقی بیا که امشب ساقی به کار بـاشد زان ده مرا که رنگش چون جلنار باشد می ده چـهار سـاغر، تـا خـوشگوار بـاشد زیرا کـه طـبـع مردم را بـر چـهار بـاشـد هـمـطـبــع را نـبـیـدش فـرزانـه وار بــاشـد تـا نه خروش بـاشد، تا نه خمار بـاشد نی نی دروغ گفتـم، این چـه شمار بـاشد بـاری نبـید خـو... »

در وصف خزان و مدح سلطان مسعول غزنوی – منوچهری دامغانی

در وصف خزان و مدح سلطان مسعول غزنوی – منوچهری دامغانی

در وصف خزان و مدح سلطان مسعول غزنوی خــیـزیـد و خــز آریـد کـه هـنـگـام خــزانـسـت بـــاد خـــنــک از جـــانــب خـــوارزم وزانــســـت آن بـرگ رزان بـیـن کـه بـر آن شـاخ رزانـسـت گــویـی بــه مــثــل پــیـرهــن رنــگ رزانــســت دهقـان بـه تـعـجـب سـر انگـشـت گـزانسـت کـانـدر چـمـن و بـاغ ، نه گـل مـا... »

خوشبوی ملی چون گل، خودروی گلی چون مل – منوچهری دامغانی

خوشبوی ملی چون گل، خودروی گلی چون مل – منوچهری دامغانی

خوشبوی ملی چون گل، خودروی گلی چون مل مل رفـت بـه سـوی گل، گل رفت بـه سـوی مل گــل بــوی ربــود از مــل، مــل رنـگ ربــود از گــل در زیــر گــل خــیــری آن بــه کــه قــدح گــیــری بـر بــادک شـبـگـیـری، بـانـگ و شـغـب صـلـصـل هــر گــه کــه زنــد قــمــری، راه مــاورالــنــهـری گـویـد بــه گـل حـمـر... »

در مدح شهریار دوم – منوچهری دامغانی

در مدح شهریار دوم – منوچهری دامغانی

در مدح شهریار دوم رسـم بــهـمـن گـیـر و از نـو تـازه کـن بـهـمـنـجـنـه ای درخـت مـلـک! بـارت عـز و بـیداری تـنه اورمــزد و بــهــمــن و بــهــمــنــجــنــه فــرخ بـــود فـرخـت بـاد اورمـزد و بـهمـن و بـهمـنـجـنه بــر سـرانـگـشـت مـعـشـوقـان نـگـر سـبـزی حـنـا بر سر انگشت سبزی بر سر و سبزش نه راســت ... »

نــوای تـــو ای خـــوب تـــرک نــوآیــیــن – منوچهری دامغانی

نــوای تـــو ای خـــوب تـــرک نــوآیــیــن – منوچهری دامغانی

نــوای تـــو ای خـــوب تـــرک نــوآیــیــن درآورد در کــار مــن بـــیــنــوایــی رهی گـوی خـوش، ورنـه بـر راهـوی زن که هرگز مبادم ز عقشت رهایی ز وصفت رسیده ست شاعر به شعری ز نعتـت گرفتـه سـت راوی روایی »

در وصف بهار و مدح میرکامگار – منوچهری دامغانی

در وصف بهار و مدح میرکامگار – منوچهری دامغانی

در وصف بهار و مدح میرکامگار انـدر آمـد نـوبــهـاری چــون مـهـی چون بهشت عدن شد هر مهمهی بـر سـر هر نرگسـی ماهی تـمام شـش سـتـاره بـر کـنـار هـر مـهـی یا چو سیم اندوده شش ماه بدیع حــلـقــه حــلـقــه گـرد زر ده دهـی بـــامــدادان بــر هــوا قــوس قــزح بــر مــثــال دامـن شــاهـنـشــهـی پــنـج دیـبــ... »

ای دل چو هست حاصل کار جهان عدم – منوچهری دامغانی

ای دل چو هست حاصل کار جهان عدم – منوچهری دامغانی

ای دل چو هست حاصل کار جهان عدم بـر دل منه ز بهر جهان هیچ بـار غم افکنده همچو سفره مبـاش از بـرای نان همچون تنور گرم مشو از پی شکم تـو مسـت خـواب غـفلتـی و از بـرای تـو ایزد فکنده خـوان کرم در سپـیده دم »

در لغز شمع و مدح حکیم عنصری – منوچهری دامغانی

در لغز شمع و مدح حکیم عنصری – منوچهری دامغانی

در لغز شمع و مدح حکیم عنصری ای نــهــاده بــر مــیــان فــرق جــان خــویـشــتــن جـسـم مـا زنـده بــه جــان و جــان تــو زنـده بــه تــن هـر زمـان روح تــو لـخــتــی از بــدن کــمـتــر کـنـد گــوی انــدر روح تـــو مــضـــمــر هــمــی گــردد بـــدن گـر نـیی کـوکـب، چـرا پـیـدا نـگـردی جـز بـه شـب ور ... »

  • 1
  • 2