دامون ۴ خسرو گلسرخی

این شعر با توجه به متن آن ، یکی از آخرین سروده های شاعر و خطاب به فرزندش “دامون” است که در …

مرد خاکی خسرو گلسرخی

مردی درون میکده آمد گفت : کشمکش ِ پنجاه و پنج . از پشت پیشخوان مردی به قامتِ یک خرس دستی به …

رهروان خسرو گلسرخی

تا بهار له شده به زیر ِ گام ها راه نیست … این خجسته است : رهروان میان خود بهار ِ بارور …

دامون ۲ خسرو گلسرخی

۱ دشنه نشست میان کلامم ، در چشم آن کلام سبز مقدس که راهی جنگل بود و انتظار ِ پرنده ، در …

ملاقاتی خسرو گلسرخی

آمد . دستش به دستبند بود از پشت میله ها ، عریانی دستان من ندید امّا یک لحظه در تلاطم چشمان من …

در خیابان خسرو گلسرخی

در خیابان مردی می گرید پنجره های دو چشمش بسته ست دست ها را باید به گرو بگذارد تا که یک پنجره …

زخم سیاه خسرو گلسرخی

که ایستاده به درگاه …؟ آن شال سبز را ز ِ شانه ی خود بردار * بر گونه های تو آیا شیارها …

خاکستر خسرو گلسرخی

دستی به سپیدی ِ روز پنجره را گشود سرما و سوز بیدار بر پلک های من نشست … * اکنون خاکستر شب …

دامون ۳ خسرو گلسرخی

ای سبز به اندیشه های روز جنگل بیدار ! در سایه ی روشن نمناک تو که بوی و عطر ِ رفاقت می …

دامون ۱ خسرو گلسرخی

به همه ی گمنامان جنگل * ای سبز به اندیشه های روز جنگل ِ بیدار در سایه ی روشن نمناک تو که …

سهراب صمصامی خسرو گلسرخی

شاعر این شعر آقای سهراب صمصامی است که آن را در سال ۱۳۴۷ سروده‌اند و برای اولین بار سال ۱۳۵۲ در مجله …

سفر خسرو گلسرخی

تو سفر خواهی کرد با دو چشم مطمئن تر از نور با دو دست راستگوتر از همه ی آینه ها خواب دریای …

جنگلی ها خسرو گلسرخی

۱ قلبِ بزرگ ما پرنده ی خیسی ست بنشسته بردرختِ کنار خیابان در زیر ِ هر درخت صدها هزار برهنه ی بیدار …

هیمه خسرو گلسرخی

نه آن که فکر کنی سرد است که من در تهاجم ِ کولاک یک جا تمام هیمه های جهان را انبار کرده …

در سنگر خسرو گلسرخی

تو فاتحی ! دستان تو سرگرم ساختن سنگر ، مشغول کاشتن بذر دوستی است … * تو فاتحی ! تو فاتحانه فردای …

شعر بی نام خسرو گلسرخی

بر سینه ات نشست زخم عمیق و کاری ِ دشمن امّا ای سرو ِ ایستاده نیفتادی … این رسم ِتوست که ایستاده …

تو خسرو گلسرخی

تن تو کوه دماوند است با غرورش تا عرش دشنه ی دژخیمان نتواند هرگز کاری افتد از پشت ، تن تو دنیایی …

هستی خسرو گلسرخی

چشمه ی پیری است در انتهای ِ راه ِ کویر ِ کور باید گذشت از این راه ؟ این مرد ِ راه …

سرود پیوستن خسرو گلسرخی

باید که دوست بداریم یاران ! باید که چون خزر بخروشیم فریادهای ما اگر چه رسا نیست باید یکی شود . باید …

دو گانه خسرو گلسرخی

پشتِ دستانت ، کویری خفته جان در آب لب ، ترک خورده ز گرمای هجوم ظهر جان ، ز سردی چون زمستانی …

تساوی خسرو گلسرخی

“یک اگر با یک برابر بود …” * معلّم پای تخته داد می زد صورتش از خشم گلگون بود و دستانش به …

خون لاله ها خسرو گلسرخی

گل های وحشی جنگل اینک به جست و جوی خون شهیدان نشسته اند جنگل ! کجاست جای قطره های خون شهیدان ؟ …

روا مَدار خسرو گلسرخی

غروب ِ فصلی این کفتران عاصی ِ شهر به انزوای ساکت آن سوی میله های بلند … * هرگز طلوع ِ سلسله …

سبز خسرو گلسرخی

ای کاش هزار تیغ ِ برهنه بر اندوه تو می نشست تا بتوانم بشارتِ روشنی فردا را بر فراز پلک هایت نگاه …

تلاوت غم خسرو گلسرخی

شهامتِ مصلوب بر دار ِ نان . در این کویر ِ بسیط نیازمندی های عمومی در ناگزیری ِ پیگیر ِ این نیاز …