Baqir Fidaghi Laristani

موکه مردم کفن در معبرم کن – باقر فداغی لارستانی

موکه مردم کفن در معبرم کن – باقر فداغی لارستانی

موکه مردم کفن در معبرم کن به خیاط ده بدوزد دربرم کن ببندین قبر باقر در سه راهی دو پستانت دو سنگ الحدم کن

زتو امر و اطاعت کردن از من – باقر فداغی لارستانی

زتو امر و اطاعت کردن از من – باقر فداغی لارستانی

زتو امر و اطاعت کردن از من زتو فرمان و فرمان بردن از من تو شیرینی و باقر همچو فرهاد زتو جان خواستن جان دادن از من

به غربت رفتنم تعجیل دارد – باقر فداغی لارستانی

به غربت رفتنم تعجیل دارد – باقر فداغی لارستانی

به غربت رفتنم تعجیل دارد فلک در گردنم زنجیر دارد فلک زنجیر کن از گردونم دور که غربت خاک دامنگیر دارد

ولم غم مونسم غم همدمم غم – باقر فداغی لارستانی

ولم غم مونسم غم همدمم غم – باقر فداغی لارستانی

ولم غم مونسم غم همدمم غم غمم هم صحبت و همراز و همدم غم خود با که گوید جان باقر مریزا بارک اله مرحبا غم

کلاغی که به من دمساز باشد – باقر فداغی لارستانی

کلاغی که به من دمساز باشد – باقر فداغی لارستانی

کلاغی که به من دمساز باشد به از شاهین و چرخ و باز باشد هر آن ویرانه ای که دل بگیرد به از اسلامبول و شیراز باشد

خوش از وقتی که چارده ساله بودیم – باقر فداغی لارستانی

خوش از وقتی که چارده ساله بودیم – باقر فداغی لارستانی

خوش از وقتی که چارده ساله بودیم گل سرخ و سفید و لاله بودیم چمن تا پشت پا و گل تا زانو همیشه پیش گل خوابیده بودیم

به دور قلعه می گردم چو بلبل – باقر فداغی لارستانی

به دور قلعه می گردم چو بلبل – باقر فداغی لارستانی

به دور قلعه می گردم چو بلبل میان قلعه دارم خرمن گل دو تا دشمن به کار من حریفند نمی گذارند بچینم غنچه ار گل

نویسم نامه ای بر برگ چاهی – باقر فداغی لارستانی

نویسم نامه ای بر برگ چاهی – باقر فداغی لارستانی

نویسم نامه ای بر برگ چاهی ببندم بر پر مرغ هوایی کدام ملاکه این نامه بخواند بگوید داد و بیداد از جدایی

سفر سختست و ترک یار سختست – باقر فداغی لارستانی

سفر سختست و ترک یار سختست – باقر فداغی لارستانی

سفر سختست و ترک یار سختست جمال یار دیدن مرد و بختست شزان ترسم بمیرم در غریبی که مردن در فراق یار سختست

جوانی را چه خوش باشد شب تار – باقر فداغی لارستانی

جوانی را چه خوش باشد شب تار – باقر فداغی لارستانی

جوانی را چه خوش باشد شب تار کمر بندم روم در خدمت یار زنم زانو به پهلویش نشینم کنم آن نازنین از خواب بیدار

مو که مردم تو هی هی بیشتر کن – باقر فداغی لارستانی

مو که مردم تو هی هی بیشتر کن – باقر فداغی لارستانی

مو که مردم تو هی هی بیشتر کن بکن زاغی و سماجی به برکن پس از مرگ حیات شیر مردان توهر خاکی که می خواهی به سرکن

رخ قرص ولم رخشنده گردد – باقر فداغی لارستانی

رخ قرص ولم رخشنده گردد – باقر فداغی لارستانی

رخ قرص ولم رخشنده گردد شکر گرد لبش پرخنده گردد نداری همچو اول میل باقر یقینم آب یکجا گنده گردد

بهار آمد که من شیدا بگردم – باقر فداغی لارستانی

بهار آمد که من شیدا بگردم – باقر فداغی لارستانی

بهار آمد که من شیدا بگردم چو مرغابی لب دریا بگردم پلنگ درکوه و آهو در بیابان همه جفتند و من تنها بگردم

ولم دست حنائی بر کلک زد – باقر فداغی لارستانی

ولم دست حنائی بر کلک زد – باقر فداغی لارستانی

ولم دست حنائی بر کلک زد جمالش طعنه بر ماه و فلک زد سیه مار سردوش تو دلبر زده برجان باقر که خیک زد

عزیزا با رفیق بد مکن خو – باقر فداغی لارستانی

عزیزا با رفیق بد مکن خو – باقر فداغی لارستانی

عزیزا با رفیق بد مکن خو گل پس مونده مردم مکن بو برای مال دنیایی تو باقر به حاجت پیش نامردان مزن رو

خداوندا به خر اوسار دادی – باقر فداغی لارستانی

خداوندا به خر اوسار دادی – باقر فداغی لارستانی

خداوندا به خر اوسار دادی به هر ناکس رسیدی یار دادی جوانی مثل باقر بی نصیبه خیار خوب برکفتار دادی

بگفتم یار گفت لبیک جانم – باقر فداغی لارستانی

بگفتم یار گفت لبیک جانم – باقر فداغی لارستانی

بگفتم یار گفت لبیک جانم بگفتم بوسه خواهم گفت لبانم بگفتم جای خوابیدن کجا کو اشاره کرد روی دیدگانم

نه هر بالا بلندی ماهتابست – باقر فداغی لارستانی

نه هر بالا بلندی ماهتابست – باقر فداغی لارستانی

نه هر بالا بلندی ماهتابست نه هر سنگ و گلی درخوشابست نه هرکه یار گویی باقر است او نه هر ترکی زبان افراسیابست

شب دیشب به خواب آمد نگارم – باقر فداغی لارستانی

شب دیشب به خواب آمد نگارم – باقر فداغی لارستانی

شب دیشب به خواب آمد نگارم نشسته بی تکبر درکنارم اول دست محبت گردنم کرد دوم پرسید از حال و روزگارم

ترا می بینم و می سوزم ای ول – باقر فداغی لارستانی

ترا می بینم و می سوزم ای ول – باقر فداغی لارستانی

ترا می بینم و می سوزم ای ول زدیده اشک و خون می ریزم ای ول ترا می بیند این بیچاره باقر همه غربال غم می بیزم ای ول

مو که مردم به شهر آوازه منداز – باقر فداغی لارستانی

مو که مردم به شهر آوازه منداز – باقر فداغی لارستانی

مو که مردم به شهر آوازه منداز نمک شوره به زخم تازه منداز نمک شوره به جسم و جان باقر تن باقر دم دروازه منداز

سحر شد ناله بلبل نیامد – باقر فداغی لارستانی

سحر شد ناله بلبل نیامد – باقر فداغی لارستانی

سحر شد ناله بلبل نیامد چرا بوی ول چون گل نیامد بروی دیدگان پل بست باقر چرا دلبر به روی پل نیامد

به شیرینی چو شیر و شکرستی – باقر فداغی لارستانی

به شیرینی چو شیر و شکرستی – باقر فداغی لارستانی

به شیرینی چو شیر و شکرستی زخوشبوئی چو مشک و عنبرستی چقدر وصف جمالت گفت باقر دوصد حیف که یار دیگرستی

ولم دیدم سر چه رخت می شست – باقر فداغی لارستانی

ولم دیدم سر چه رخت می شست – باقر فداغی لارستانی

ولم دیدم سر چه رخت می شست به دست انگشتر و صابون پر از مشت چرا باقر از این غصه نمیرد که یارش جامه نامرد می شست

صدای دخت عمو می زنم من – باقر فداغی لارستانی

صدای دخت عمو می زنم من – باقر فداغی لارستانی

صدای دخت عمو می زنم من نفس از قالب جو می زنم من برای دخت عمو هست باقر که الحق و هیاهو می زنم من

دلم تنگست کس دلتنگ نباشد – باقر فداغی لارستانی

دلم تنگست کس دلتنگ نباشد – باقر فداغی لارستانی

دلم تنگست کس دلتنگ نباشد رخم زرد است کس چون من نباشد عجب دردی که باقر مبتلا شد نصیب هر بنی آدم نباشد

ایا عمو ندادی دخترت را – باقر فداغی لارستانی

ایا عمو ندادی دخترت را – باقر فداغی لارستانی

ایا عمو ندادی دخترت را بگوش کردی سخنهای زنت را سرپل صراط و روز محشر بگیرد آه باقر دامنت را

هر اونکس عاشق است از جان نترسد – باقر فداغی لارستانی

هر اونکس عاشق است از جان نترسد – باقر فداغی لارستانی

هر اونکس عاشق است از جان نترسد نه از کندو و نه از زندان نترسد چو گرگ گشنه ای اندر بیابان که هرگز از هی چوپان نترسد

سرم گر درد گیره با که گویم – باقر فداغی لارستانی

سرم گر درد گیره با که گویم – باقر فداغی لارستانی

سرم گر درد گیره با که گویم رخم گر زرد گرده با که گویم دوای درد باقر دست یاره کنون که غیض کرده با که گویم

پسینی که برفتم سوی خانه – باقر فداغی لارستانی

پسینی که برفتم سوی خانه – باقر فداغی لارستانی

پسینی که برفتم سوی خانه ولم سرشسته دیدم کرده شانه هرآن قطره که شز گیسوش می ریخت بچیدم مروی وار دانه دانه

منم باقر ولی اسمم نظامی – باقر فداغی لارستانی

منم باقر ولی اسمم نظامی – باقر فداغی لارستانی

منم باقر ولی اسمم نظامی به دلبر داده ام خط غلامی همه دارن غلام زرخریدی من باقر غلام بالتمامی

دو زلفانت بسم عنبر نباشد – باقر فداغی لارستانی

دو زلفانت بسم عنبر نباشد – باقر فداغی لارستانی

دو زلفانت بسم عنبر نباشد لبت کافی بگو شکر نباشد به عیش و نوش باقر ارزشی نیست در آن گر صحبت دلبر نباشد

به سیل باغ رفتم باختم من – باقر فداغی لارستانی

به سیل باغ رفتم باختم من – باقر فداغی لارستانی

به سیل باغ رفتم باختم من نظر بر نوگلی انداختم من الهی دیدۀ باقر شود کور که دلبر آمد و نشناختم من

ولم سرشست و گیسوها زنو بافت – باقر فداغی لارستانی

ولم سرشست و گیسوها زنو بافت – باقر فداغی لارستانی

ولم سرشست و گیسوها زنو بافت دل شورید را باقر زنو باخت دو هشت و چار افکنده به دوشش دو ده تای دیگر زیر سر انداخت

شما که میروید نامم بگوئید – باقر فداغی لارستانی

شما که میروید نامم بگوئید – باقر فداغی لارستانی

شما که میروید نامم بگوئید زاحوال و سرانجامم بگوئید سخنهایی که باقر با شما گفت یکایک با گلندامم بگوئید

چه غم بودم چه غم بودم چه غم بود – باقر فداغی لارستانی

چه غم بودم چه غم بودم چه غم بود – باقر فداغی لارستانی

چه غم بودم چه غم بودم چه غم بود که خامه غرق در آب عدم بود همه برگ درختان کاغذش بود هنوزا شعار باقر دمبدم بود

الف دیدم کفش چون لام و ب بود – باقر فداغی لارستانی

الف دیدم کفش چون لام و ب بود – باقر فداغی لارستانی

الف دیدم کفش چون لام و ب بود به شیرینی چو شین و کاف و ر بود دهان یار باقر چون صدف باز صدف بشکن میانش دال و ر بود

نه اینجائی نه آنجائی کجائی – باقر فداغی لارستانی

نه اینجائی نه آنجائی کجائی – باقر فداغی لارستانی

نه اینجائی نه آنجائی کجائی نه پیدائی نه پنهانی چرائی نه خود آئی نه کاغذ مینویسی مگر تو با رقیبان آشنائی

سرم چون گوی میدان گر بگردد – باقر فداغی لارستانی

سرم چون گوی میدان گر بگردد – باقر فداغی لارستانی

سرم چون گوی میدان گر بگردد دلم از عهد و پیمان برنگردد اگر دنیا به نامردان دهد کام نشینم تا به من دوران بگردد

بیا باقر نه وقت مردنت بود – باقر فداغی لارستانی

بیا باقر نه وقت مردنت بود – باقر فداغی لارستانی

بیا باقر نه وقت مردنت بود نه وقت مار و مورا خوردنت بود به باغ زندگی چون گل شکفتی نه وقت زیر گل پوسیدنت بود

گلستان بی رخت سیلی ندارد – باقر فداغی لارستانی

گلستان بی رخت سیلی ندارد – باقر فداغی لارستانی

گلستان بی رخت سیلی ندارد جمال و حسن تو لیلی ندارد رفیقان می زنند طعنه به باقر که دلبر با تو یک میلی ندارد

دو تا سرو روان بودیم باهم – باقر فداغی لارستانی

دو تا سرو روان بودیم باهم – باقر فداغی لارستانی

دو تا سرو روان بودیم باهم جداگشتیم و هر دو می خوریم غم نه باقر دسترسه شاخی بچیند نه آن سرو بلند سر میکند خم

به زیر تیشۀ نجار گشتم – باقر فداغی لارستانی

به زیر تیشۀ نجار گشتم – باقر فداغی لارستانی

به زیر تیشۀ نجار گشتم اسیر ظالم و خونخوار گشتم به پیش چشم باقر این ستم نیست ستم اینه که دور از یار گشتم

ولم از کنج منظر سر درآورد – باقر فداغی لارستانی

ولم از کنج منظر سر درآورد – باقر فداغی لارستانی

ولم از کنج منظر سر درآورد دل بی طاقم آهی برآورد دمادم بود باقر ول ببیند دریچه بی وفا سر برهم آورد

شما که می روید بر سیل گلزار – باقر فداغی لارستانی

شما که می روید بر سیل گلزار – باقر فداغی لارستانی

شما که می روید بر سیل گلزار کنید آهسته و آرام این کار نشاید نامرادی ول ببیند شود مثل من باقر گرفتار

چه سازم گربدستم سیم و زر نیست – باقر فداغی لارستانی

چه سازم گربدستم سیم و زر نیست – باقر فداغی لارستانی

چه سازم گربدستم سیم و زر نیست به پهلویم نگار لب شکر نیست اگر نشنیده ای بشنو زباقر که درد از مفلسی چیزی بتر نیست

الا اسب سیاه یال بریده – باقر فداغی لارستانی

الا اسب سیاه یال بریده – باقر فداغی لارستانی

الا اسب سیاه یال بریده مگر باقر سوار تو نبیده بیا و از دل باقر بمن گو کدوم ناکس سر باقر بریده

نگه بر کل عالم می کنم من – باقر فداغی لارستانی

نگه بر کل عالم می کنم من – باقر فداغی لارستانی

نگه بر کل عالم می کنم من به جای عیش ماتم می کنم من تو یک روز دگر باقر نگه دار که فردا دردسر کم می کنم من

سرم برسنگ و فرشم را زمین است – باقر فداغی لارستانی

سرم برسنگ و فرشم را زمین است – باقر فداغی لارستانی

سرم برسنگ و فرشم را زمین است خدا کرده که تقدیرم چنین است خدا تقدیر باقر این چنین کرد که دلخون از فراق نازنین است

بیا باقر نزن بی پی به دریا – باقر فداغی لارستانی

بیا باقر نزن بی پی به دریا – باقر فداغی لارستانی

بیا باقر نزن بی پی به دریا نخور غم از برای مال دنیا نخور غم که هلاکت می کند غم چو لاله سرنگونت می کند غم

گذارم بر دم دروازه افتاد – باقر فداغی لارستانی

گذارم بر دم دروازه افتاد – باقر فداغی لارستانی

گذارم بر دم دروازه افتاد دو تاچشمم به یار تازه افتاد هنوز دستم به دستش نارسیده دراین شهر خراب آوازه افتاد

دم دروازه شیراز تنگست – باقر فداغی لارستانی

دم دروازه شیراز تنگست – باقر فداغی لارستانی

دم دروازه شیراز تنگست بیاض گردن باقر قشنگ است شنیدم خلعتی دادن به باقر ندانم خلعت شاهان چه رنگست

به سر دستمال درد یار دارم – باقر فداغی لارستانی

به سر دستمال درد یار دارم – باقر فداغی لارستانی

به سر دستمال درد یار دارم نه شب خواب و نه روز آرام دارم نباشد قاصدی باقر فرستد برآن یاری که زان پیغام دارم

ولم از کنج منظر سرکشیده – باقر فداغی لارستانی

ولم از کنج منظر سرکشیده – باقر فداغی لارستانی

ولم از کنج منظر سرکشیده دو ابرویش خضاب ترکشیده دوچشمانش مثال آهوانی نفس از جان باقر درکشیده

شب و لیل زمستان است امشب – باقر فداغی لارستانی

شب و لیل زمستان است امشب – باقر فداغی لارستانی

شب و لیل زمستان است امشب بهار از نوگلستان است امشب کبابی از دل باقر بسازید که سرو نازنین مهمان است امشب

چشم در راه دلم در انتظار است – باقر فداغی لارستانی

چشم در راه دلم در انتظار است – باقر فداغی لارستانی

چشم در راه دلم در انتظار است اگر مه سرزند گویم نگارست اگر مه سرزند از برج اقبال بگویم قاصد زیبا نگار است

اگر زر داشتم ول می گرفتم – باقر فداغی لارستانی

اگر زر داشتم ول می گرفتم – باقر فداغی لارستانی

اگر زر داشتم ول می گرفتم جوانی چون تو خوشکل می گرفتم به روی سینه نرم دلارام کبوتر وار منزل می گرفتم

نگارم تا که ابرو برهم افکند – باقر فداغی لارستانی

نگارم تا که ابرو برهم افکند – باقر فداغی لارستانی

نگارم تا که ابرو برهم افکند کمان از دست زال و رستم افکند زبس هی زد جهان برقلب باقر چو جام از دست جمشید جم افکند

سرت نازم سرانداز تو تور است – باقر فداغی لارستانی

سرت نازم سرانداز تو تور است – باقر فداغی لارستانی

سرت نازم سرانداز تو تور است شکر گرد لبانت تلخ و شوراست تویک ناری و صد بیمار داری اگر باقر نمی خواهی نه زور است

بیا باقر بسی خاری کشیدی – باقر فداغی لارستانی

بیا باقر بسی خاری کشیدی – باقر فداغی لارستانی

بیا باقر بسی خاری کشیدی به فصل قامت پیری رسیدی کلید باغ گل دادم به دستت پشیمانی که آخر گل نچیدی

  • 1
  • 2