ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺟﺎﻟﺐ ﮔﻮﻫﺮ ﭘﻨﻬﺎﻥ – حکایت های شرین کهن

ﺭﻭﺯﯼ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﻮﺳﯽ ﺑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺮﺽ ﮐﺮﺩ: ﺍﯼ ﺧﺪﺍﯼ ﺩﺍﻧﺎ ﻭﺗﻮﺍﻧﺎ ! ﺣﮑﻤﺖ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﭼﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ ﻣﯽ‌ﺁﻓﺮﯾﻨﯽ ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺏ ﻣﯽ‌ﮐﻨﯽ؟ ﭼﺮﺍ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻧﺮ ﻭ ﻣﺎﺩﻩ ﺯﯾﺒﺎ ﻭ ﺟﺬﺍﺏ ﻣﯽ‌ﺁﻓﺮﯾﻨﯽ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻣﯽ‌ﮐﻨﯽ؟
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺍﯼ ﻣﻮﺳﯽ! ﻣﻦ ﻣﯽ‌ﺩﺍﻧﻢ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺳﻮﺍﻝ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﻧﺎﺩﺍﻧﯽ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﯿﺴﺖ ﻭ ﮔﺮﻧﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﺩﺏ ﻣﯽ‌ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﯾﻦ ﭘﺮﺳﺶ ﺗﻮ ﺭﺍ ﮔﻮﺷﻤﺎﻟﯽ ﻣﯽ‌ﺩﺍﺩﻡ. ﺍﻣﺎ ﻣﯽ‌ﺩﺍﻧﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﯽ‌ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺭﺍﺯ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﯽ ﻭ ﺍﺯ ﺳﺮّ ﺗﺪﺍﻭﻡ ﺁﻓﺮﯾﻨﺶ ﺁﮔﺎﻩ ﺷﻮﯼ. ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﮔﺎﻩ ﮐﻨﯽ. ﺗﻮ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮﯼ ﻭ ﺟﻮﺍﺏ ﺍﯾﻦ ﺳﻮﺍﻝ ﺭﺍ ﻣﯽ‌ﺩﺍﻧﯽ. ﺍﯾﻦ ﺳﻮﺍﻝ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﺑﺮﻣﯽ‌ﺧﯿﺰﺩ. ﻫﻢ ﺳﻮﺍﻝ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﺑﺮ ﻣﯽ‌ﺧﯿﺰﺩ ﻫﻢ ﺟﻮﺍﺏ. ﻫﻢ ﮔﻤﺮﺍﻫﯽ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﻧﺎﺷﯽ ﻣﯽ‌ﺷﻮﺩ ﻫﻢ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ. ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﮑﻪ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﻭ ﺩﺷﻤﻨﯽ ﺍﺯ ﺁﺷﻨﺎﯾﯽ ﺑﺮﻣﯽ‌ﺧﯿﺰﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺍﯼ ﻣﻮﺳﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﺟﻮﺍﺏ ﺳﻮﺍﻟﺖ ﺑﺮﺳﯽ، ﺑﺬﺭ ﮔﻨﺪﻡ ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻦ ﺑﮑﺎﺭ. ﻭ ﺻﺒﺮ ﮐﻦ ﺗﺎ ﺧﻮﺷﻪ ﺷﻮﺩ. ﻣﻮﺳﯽ ﺑﺬﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﮐﺎﺷﺖ ﻭ ﮔﻨﺪﻣﻬﺎﯾﺶ ﺭﺳﯿﺪ ﻭ ﺧﻮﺷﻪ ﺷﺪ. ﺩﺍﺳﯽ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭﻣﺸﻐﻮﻝ ﺩﺭﻭ ﮐﺮﺩﻥ ﺷﺪ. ﻧﺪﺍﯾﯽ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺍﯼ ﻣﻮﺳﯽ! ﺗﻮ ﮐﻪ ﮐﺎﺷﺘﯽ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺩﺍﺩﯼ ﭘﺲ ﭼﺮﺍ ﺧﻮﺷﻪ‌ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﯽ‌ﺑﺮﯼ؟ ﻣﻮﺳﯽ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ: ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺍ ! ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺧﻮﺷﻪ‌ﻫﺎ، ﮔﻨﺪﻡ ﺳﻮﺩﻣﻨﺪ ﻭ ﻣﻔﯿﺪ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺍﻧﻪ‌ﻫﺎﯼ ﮔﻨﺪﻡ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﮐﺎﻩ ﺑﻤﺎﻧﺪ، ﻋﻘﻞ ﺳﻠﯿﻢ ﺣﮑﻢ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﻨﺪﻣﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﺎﻩ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﺪﺍ ﮐﻨﯿﻢ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺍﯾﻦ ﺩﺍﻧﺶ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺁﻣﻮﺧﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﯾﮏ ﺧﺮﻣﻦ ﮔﻨﺪﻡ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﯼ؟ ﻣﻮﺳﯽ ﮔﻔﺖ: ﺍﯼ ﺧﺪﺍﯼ ﺑﺰﺭﮒ! ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﺩﺭﮎ ﻋﻄﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ‌ﺍﯼ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﭘﺲ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﻮ ﻗﻮﻩ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺍﺭﯼ ﻭ ﻣﻦ ﻧﺪﺍﺭﻡ؟ ﺩﺭ ﺗﻦ ﺧﻼﯾﻖ ﺭﻭﺣﻬﺎﯼ ﭘﺎﮎ ﻫﺴﺖ، ﺭﻭﺣﻬﺎﯼ ﺗﯿﺮﻩ ﻭ ﺳﯿﺎﻩ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ . ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﻨﺪﻡ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﺎﻩ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﺑﺎﯾﺪ ﻧﯿﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﺪﺍﻥ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﺧﻼﯾﻖ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻥ ﻣﯽ‌ﺁﻓﺮﯾﻨﻢ ﮐﻪ ﮔﻨﺞ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﯼ ﻧﻬﺎﻥ ﺍﻟﻬﯽ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺷﻮﺩ.
*ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻮﻫﺮ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻓﺮﯾﻨﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩ ﭘﺲ ﺍﯼ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻮ ﻫﻢ ﮔﻮﻫﺮ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﺎﯾﺎﻥ ﮐﻦ.
:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.