ﺣﮑﺎﯾﺖ ﻣﻼﻧﺼﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ – حکایت های شرین کهن

ﺭﻭﺯﯼ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﯼ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻣﻼﻧﺼﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﯽ‌ﺷﻮﺩ ﻭ ﻣﯽ‌ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﺁﻥ ﺷﻬﺮﮔﻔﺘﮕﻮﯾﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺮﺩﻡ، ﭼﻮﻥ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ، ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﻣﻼﻧﺼﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﻣﯽ‌ﺑﺮﻧﺪ. ﺁﻧﺪﻭ ﺭﻭﺑﺮﻭﯼ ﻫﻢ ﻣﯽ‌ﻧﺸﯿﻨﻨﺪ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﮔﺮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻠﻘﻪ ﻣﯽ‌ﺯﻧﻨﺪ. ﺁﻥ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﺩﺍﯾﺮﻩ‌ﺍﯼ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﻣﯽ‌ﮐﺸﺪ. ﻣﻼﻧﺼﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺑﺎ ﺧﻄﯽ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﻭ ﻧﯿﻢ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ. ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﺗﺨﻢ ﻣﺮﻏﯽ ﺍﺯ ﺟﯿﺐ ﺩﺭﻣﯽ‌ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﮐﻨﺎﺭ ﺩﺍﯾﺮﻩ ﻣﯽ‌ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻣﻼﻧﺼﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﻫﻢ ﭘﯿﺎﺯﯼ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽ‌ﺩﻫﺪ. ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﭘﻨﺠﺔ ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﻣﻼﻧﺼﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺣﻮﺍﻟﻪ ﻣﯽ‌ﺩﻫﺪ
ﻣﻼﻧﺼﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺩﻭ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺳﺒﺎﺑﻪ ﻭ ﻣﯿﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺍﻭ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻣﯽ‌ﺭﻭﺩ. ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﺑﺮﻣﯽ‌ﺧﯿﺰﺩ، ﺍﺯﻣﻼﻧﺼﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺗﺸﮑﺮ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﻣﯽ‌ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻬﺮﺵ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﯼ ﮔﻔﺘﮕﻮﯾﺶ ﻣﯽ‌ﭘﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺍﻭ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﯽ‌ﺩﻫﺪ ﮐﻪ: ﻣﻼﻧﺼﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺍﺳﺖ. ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍﺩﺍﯾﺮﻩ‌ﺍﯼ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﮐﺸﯿﺪﻡ ﮐﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﺯﻣﯿﻦ ﮔﺮﺩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻭ ﺧﻄﯽ ﻣﯿﺎﻧﺶ ﮐﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﺧﻂ ﺍﺳﺘﻮﺍﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻦ ﺗﺨﻢ ﻣﺮﻏﯽ ﻧﺸﺎﻥ ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻡ ﮐﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻪ ﻋﻘﯿﺪﻩ ﯼ ﺑﻌﻀﯿﻬﺎ ﺯﻣﯿﻦ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﺗﺨﻢ ﻣﺮﻏﺎﺳﺖ. ﻭ ﺍﻭ ﭘﯿﺎﺯﯼ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﭘﯿﺎﺯ. ﻣﻦ ﭘﻨﺠﺔ ﺩﺳﺘﻢ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﺍﮔﺮ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﻣﺜﻞ ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﺎﺭ ﺩﻧﯿﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﯽ‌ﺷﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺩﻭ ﺍﻧﮕﺸﺘﺶ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﮐﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﻓﻌﻼً ﻣﺎ ﺩﻭ ﻧﻔﺮﯾﻢ.
ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻬﺮ ﻣﻼﻧﺼﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺍﻭ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﭼﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻭ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ: ﺁﻥ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﺩﺍﯾﺮﻩ‌ﺍﯼ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﮐﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻦ ﯾﮏ ﻗﺮﺹ ﻧﺎﻥ ﻣﯽ‌ﺧﻮﺭﻡ. ﻣﻦ ﻫﻢ ﺧﻄﯽ ﻣﯿﺎﻧﺶ ﮐﺸﯿﺪﻡ ﮐﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻦ ﻧﺼﻒ ﻧﺎﻥ ﻣﯽ‌ﺧﻮﺭﻡ. ﺁﻥ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﺗﺨﻢ ﻣﺮﻏﯽ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻦ ﻧﺎﻥ ﻭ ﺗﺨﻢ ﻣﺮﻍ ﻣﯽ‌ﺧﻮﺭﻡ. ﻭ ﻣﻦ ﻫﻢ ﭘﯿﺎﺯﯼ ﻧﺸﺎﻧﺶ ﺩﺍﺩﻡ ﮐﻪ ﯾﻌﻨﯿﻤﻦ ﻧﺎﻥ ﻭ ﭘﯿﺎﺯ ﻣﯽ‌ﺧﻮﺭﻡ. ﺁﻥ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﭘﻨﺠﺔ ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﻣﻦ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺭﻓﺖ ﮐﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﺧﺎﮐﺒﺮ ﺳﺮﺕ. ﻣﻦ ﻫﻢ ﺩﻭ ﺍﻧﮕﺸﺘﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺍﻭ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺭﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﺩﻭ ﺗﺎ ﭼﺸﻤﺖ ﮐﻮﺭ ﺷﻮﺩ .
:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.