ਮੁਰਲੀ ਕਾ ਗੀਤ

ਮੁਰਲੀ ਕਾ ਗੀਤ
(ਮਸਨਵੀ ਕੀ ਪਹਲੀ ਕਿਤਾਬ ਕੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ
ਇਸੀ ਮੁਰਲੀ ਕੇ ਗੀਤ ਸੇ ਹੋਤੀ ਹੈ)

ਸੁਨੋ ਯੇ ਮੁਰਲੀ ਕੈਸੀ ਕਰਤੀ ਹੈ ਸ਼ਿਕਾਯਤ ।
ਹੈਂ ਦੂਰ ਜੋ ਪੀ ਸੇ, ਉਨਕੀ ਕਰਤੀ ਹੈ ਹਿਕਾਯਤ ॥

ਕਾਟ ਕੇ ਲਾਯੇ ਮੁਝੇ, ਜਿਸ ਰੋਜ਼ ਵਨ ਸੇ ।
ਸੁਨ ਰੋਏ ਮਰਦੋਜ਼ਨ, ਮੇਰੇ ਸੁਰ ਕੇ ਗ਼ਮ ਸੇ ॥

ਖੋਜਤਾ ਹੂੰ ਏਕ ਸੀਨਾ ਫੁਰਕਤ ਸੇ ਜ਼ਰਦ-ਜ਼ਰਦ ।
ਕਰ ਦੂੰ ਬਯਾਨ ਉਸ ਪਰ ਅਪਨੀ ਪਯਾਸ ਕਾ ਦਰਦ ॥

ਕਰ ਦਿਯਾ ਜਿਸਕੋ ਵਕਤ ਨੇ ਅਪਨੋਂ ਸੇ ਦੂਰ ।
ਕਰੇ ਦੁਆ ਹਰ ਦਮ ਯਹੀ, ਵਾਪਸੀ ਹੋਯ ਮੰਜ਼ੂਰ ॥

ਮੇਰੀ ਫ਼ਰਿਯਾਦ ਕੀ ਤਾਨ ਹਰ ਮਜਲਿਸ ਮੇਂ ਹੋਤੀ ਹੈ ।
ਬਦਹਾਲੀ ਮੇ ਹੋਤੀ ਹੈ ਔਰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮੇਂ ਹੋਤੀ ਹੈ ॥

ਬਸ ਅਪਨੇ ਮਨ ਕੀ ਸੁਨਤਾ ਸਮਝਤਾ ਹਰ ਕੋਈ ।
ਕਯਾ ਹੈ ਛਿਪਾ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਮੇ, ਜਾਨਤਾ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ॥

ਰਾਜ਼ ਮੇਰਾ ਫ਼ਰਿਯਾਦੋਂ ਸੇ ਮੇਰੀ, ਅਲਗ਼ ਤੋ ਨਹੀ ।
ਆਂਖ ਸੇ, ਕਾਨ ਸੇ ਯੇ ਖੁਲਤਾ ਮਗਰ ਜੋ ਨਹੀਂ ॥

ਤਨ ਸੇ ਜਾਨ ਔਰ ਜਾਨ ਸੇ ਤਨ ਛਿਪਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ।
ਕਿਸੀ ਨੇ ਭੀ ਮਗ਼ਰ ਜਾਨ ਕੋ ਦੇਖਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ॥

ਹਵਾ ਹੈ ਤਾਨ ਮੇ ਮੁਰਲੀ ਕੀ ? ਨਹੀਂ ਸਬ ਆਗ ਹੈ ।
ਜਿਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਯੇ ਆਗ, ਵੋ ਤੋ ਮੁਰਦਾਬਾਦ ਹੈ ॥

ਮੁਰਲੀ ਕੇ ਅੰਦਰ ਆਗ ਆਸ਼ਿਕ ਕੀ ਹੋਤੀ ਹੈ ।
ਆਸ਼ਿਕ ਕੀ ਹੀ ਤੇਜ਼ੀ ਮਯ ਮੇਂ ਭੀ ਹੋਤੀ ਹੈ ॥

ਹੋ ਗਈ ਮੁਰਲੀ ਉਸੀ ਕੀ ਯਾਰ, ਪਾਈ ਜਿਸਮੇਂ ਪੀਰ ।
ਦੇ ਦਿਯਾ ਉਨਕੋ ਸਹਾਰਾ, ਕਰ ਮੇਰਾ ਪਰਦਾ ਚੀਰ ॥

ਮੁਰਲੀ ਸਾ ਜ਼ਹਰ ਭੀ ਦਵਾ ਭੀ, ਕਿਸਨੇ ਦੇਖਾ ਹੈ ।
ਹਮਦਰਦ ਸੱਚਾ ਮੁਰਲੀ ਜੈਸਾ ਕਿਸਨੇ ਦੇਖਾ ਹੈ ॥

ਖੂੰ ਸੇ ਭਰੀ ਰਾਹੋਂ ਸੇ ਮੁਰਲੀ ਆਗ਼ਾਜ਼ ਕਰਤੀ ਹੈ ।
ਰੂਦਾਦ ਗਾੜ੍ਹੇ ਇਸ਼ਕ ਕੀ ਮਜਨੂੰ ਕੀ ਕਹਤੀ ਹੈ ॥

ਹੋਸ਼ ਸੇ ਅਨਜਾਨ ਵੋ ਸਬ, ਜੋ ਬੇਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ ।
ਇਸ ਆਵਾਜ਼ ਕੋ ਜਾਨੇ ਵੋ ਕਯਾ, ਜਿਸੇ ਕਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ ॥

ਦਰਦ ਐਸਾ ਮਿਲਾ ਜੋ ਹੈ ਹਰ ਵਕਤ ਮੇਰੇ ਸਾਥ ।
ਵਕਤ ਐਸਾ ਮਿਲਾ, ਹਰ ਲਮ੍ਹਾ ਤਪਿਸ਼ ਕੇ ਸਾਥ ॥

ਬੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਯੇ ਦਿਨ ਯੂੰ ਹੀ, ਕੋਈ ਬਾਤ ਨਹੀਂ ।
ਤੂ ਬਨੇ ਰਹਨਾ ਯੂੰ ਹੀ, ਤੁਝ ਸਾ ਕੋਈ ਪਾਕ ਨਹੀਂ ॥

ਜੋ ਮਛਲੀ ਥੇ ਨਹੀਂ, ਪਾਨੀ ਸੇ ਸਬ ਥਕ ਗਯੇ ।
ਲਾਚਾਰ ਥੇ ਜੋ, ਦਿਨ ਉਨਕੇ ਜੈਸੇ ਥਮ ਗਯੇ ॥

ਨ ਸਮਝੇਂਗੇ ਜੋ ਕੱਚੇ ਹੈਂ, ਪਕਨਾ ਕਿਸਕੋ ਕਹਤੇ ਹੈਂ ।
ਨਹੀਂ ਯੇ ਰਾਜ਼ ਗੂਦੇ ਕੇ, ਛਿਲਕਾ ਇਸਕੋ ਕਹਤੇ ਹੈਂ ॥

ਤੋ ਹੋ ਆਜ਼ਾਦ ਐ ਬੱਚੇ, ਕੈਦੋਂ ਸੇ ਦਰਾਰੋਂ ਕੀ ।
ਰਹੋਗੇ ਬੰਦ ਕਬ ਤਕ, ਚਾਂਦੀ ਮੇਂ ਦੀਵਾਰੋਂ ਕੀ ॥

ਸਾਗਰ ਕੋ ਭਰੋਗੇ ਗਾਗਰ ਮੇਂ, ਕਿਤਨਾ ਆਏਗਾ ?
ਉਮਰ ਮੇਂ ਏਕ ਦਿਨ ਜਿਤਨਾ ਭੀ ਨ ਆਏਗਾ ॥

ਭਰੋ ਲੋਭ ਕਾ ਗਾਗਰ, ਕਭੀ ਭਰ ਪਾਓਗੇ ਨਹੀਂ ।
ਖੁਦ ਕੋ ਭਰਤਾ ਮੋਤਿਯੋਂ ਸੇ, ਸੀਪ ਪਾਓਗੇ ਨਹੀਂ ॥

ਕਰ ਦਿਯਾ ਜਿਸਕਾ ਗ਼ਰੇਬਾਂ ਇਸ਼ਕ ਨੇ ਹੋ ਚਾਕ ।
ਲੋਭ ਲਾਲਚ ਕੀ ਬੁਰਾਈ ਸੇ, ਹੋ ਗਯਾ ਵੋ ਪਾਕ ॥

ਅਯ ਇਸ਼ਕ ਤੂ ਖੁਸ਼ਬਾਸ਼ ਹੋ ਔਰ ਜ਼ਿੰਦਾਬਾਦ ਹੋ ।
ਹਮਾਰੀ ਸਬ ਬੀਮਾਰੀ ਕਾ ਬਸ ਤੁਝਸੇ ਇਲਾਜ ਹੋ ॥

ਤੂ ਹੈ ਦਵਾ ਗ਼ੁਮਾਨ ਕੀ ਔਰ ਹੈ ਗ਼ੁਰੂਰ ਕੀ ।
ਤੁਝਸੇ ਹੀ ਕਾਯਮ ਹੈ ਲੌ, ਖਿਰਦ ਕੇ ਨੂਰ ਕੀ ॥

ਯੇ ਖਾਕ ਕਾ ਤਨ ਅਰਸ਼ ਤਕ, ਜਾਤਾ ਹੈ ਇਸ਼ਕ ਸੇ ।
ਖ਼ਾਕ ਕਾ ਪਰਬਤ ਭੀ ਝੂਮਤਾ ਗਾਤਾ ਹੈ ਇਸ਼ਕ ਸੇ ॥

ਆਸ਼ਿਕੋ ਇਸ ਇਸ਼ਕ ਨੇ ਹੀ ਜਾਨ ਦੀ ਕੋਹੇ ਤੂਰ ਮੇਂ ।
ਥਾ ਤੂਰ ਮਸਤੀ ਮੇਂ, ਵ ਥੀ ਗ਼ਸ਼ੀ ਮੂਸਾ ਹੁਜ਼ੂਰ ਮੇਂ ॥

ਲਬੇ-ਸੁਰਖ਼ ਕੇ ਯਾਰ ਸੇ ਗ਼ਰਚੇ ਮੁਝੇ ਚੂਮਾ ਜਾਤਾ ।
ਮੁਝਸੇ ਭੀ ਮੁਰਲੀ ਸਾ ਸ਼ੀਰੀਂ ਸੁਰ ਬਾਹਰ ਆਤਾ ॥

ਦੂਰ ਕੋਈ ਰਹਤਾ ਹਮਜ਼ਬਾਨੋ ਸੇ ਜੋ ਹੋ ।
ਬਸ ਹੋ ਗਯਾ ਗੂੰਗਾ, ਸੌ ਜ਼ਬਾਂ ਵਾਕਿਫ਼ ਵੋ ਹੋ ॥

ਚੂੰਕਿ ਗੁਲ ਅਬ ਹੈ ਨਹੀ ਵੀਰਾਂ ਬਗੀਚਾ ਹੋ ਗਯਾ ।
ਬਾਦ ਗੁਲ ਕੇ, ਬੰਦ ਗਾਨਾ ਬੁਲਬੁਲੋਂ ਕਾ ਹੋ ਗਯਾ ॥

ਮਾਸ਼ੂਕ ਹੀ ਹੈ ਸਬ ਕੁਛ, ਆਸ਼ਿਕ ਹੈ ਬਸ ਪਰਦਾ ।
ਮਾਸ਼ੂਕ ਹੀ ਬਸ ਜੀ ਰਹਾ ਹੈ, ਆਸ਼ਿਕ ਤੋ ਏਕ ਮੁਰਦਾ ॥

ਐਸਾ ਨ ਹੋ ਆਸ਼ਿਕ ਤੋ ਇਸ਼ਕ ਕਾ ਕਯਾ ਹਾਲ ਹੋ ।
ਪਰਿੰਦਾ ਵੋ ਇਕ ਜਿਸਕੇ ਗਿਰ ਗਏ ਸਬ ਬਾਲ ਹੋ ॥

ਹੋਸ਼ ਮੇਂ ਕੈਸੇ ਰਹੂੰ ਮੈਂ, ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਿਕਲ ਮੇਂ ਹੂੰ ।
ਯਾਰ ਕੋ ਦੇਖੇ ਬਿਨਾ, ਹਰ ਘੜੀ ਮੁਸ਼ਿਕਲ ਮੇਂ ਹੂੰ ॥

ਅਰਮਾਨ ਹੈ ਇਸ਼ਕ ਕਾ, ਇਸ ਰਾਜ਼ ਕੋ ਦੁਨਿਯਾ ਸੇ ਬੋਲੇ ।
ਮੁਮਕਿਨ ਹੋ ਯੇ ਕਿਸ ਤਰਹ, ਆਈਨਾ ਜਬ ਸਚ ਨ ਖੋਲੇ ॥

ਸਚ ਬੋਲਤਾ ਆਈਨਾ ਤੇਰਾ, ਸੋਚ ਕਯੂੰ ਨਹੀਂ ?
ਚੇਹਰਾ ਉਸਕਾ ਜ਼ੰਗ ਸੇ, ਜੋ ਸਾਫ ਹੈ ਨਹੀਂ ॥
(ਹਿਕਾਯਤ=ਕਹਾਣੀ, ਫ਼ੁਰਕਤ=ਬਿਰਹਾ, ਜ਼ਰਦ=ਪੀਲਾ,
ਮਜਲਿਸ=ਸਭਾ, ਆਗ਼ਾਜ਼=ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਚਾਕ=ਫਟਿਆ
ਹੋਇਆ, ਖਿਰਦ=ਅਕਲ, ਅਰਸ਼=ਆਸਮਾਨ, ਕੋਹੇ-ਤੂਰ=
ਤੂਰ ਨਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ, ਜਿੱਥੇ ਮੂਸਾ ਨੂੰ ਖੁਦਾਈ ਨੂਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ
ਹੋਏ ਸਨ, ਗ਼ਸ਼ੀ=ਬੇਹੋਸ਼ੀ, ਸ਼ੀਰੀਂ=ਮਿੱਠਾ, ਵਾਕਿਫ਼=ਜਾਣਕਾਰ,
ਬਾਲ=ਖੰਭ,ਪਰ)

Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.