ਜਾਦੂਗਰ

ਜਾਦੂਗਰ
ਜਾਦੂਗਰ ਤੁਮ ਅਨੋਖੇ ਹੋ ਨਿਰਾਲੇ ਹੋ ।
ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੋ ਬਨਾਨੇ ਵਾਲੇ ਹੋ ॥

ਦੋ ਦੇਖਨੇ ਕੀ ਆਦਤ ਅਪਨੀ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਨੀ ।
ਜਾਦੂ ਚਲਾ ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ ਹੁਈ ਆਂਖੇਂ ਐਂਚੀ ਤਾਨੀ ॥

ਪਕ ਗਯੇ ਹੋ ਪੂਰੇ, ਸ਼ਹਤੂਤ ਸੇ ਹੋ ਮੀਠੇ ।
ਅੰਗੂਰ ਕਯਾ ਅੰਗੂਰੀ, ਤੇਰੇ ਲਿਯੇ ਸਬ ਸੀਠੇ ॥

ਮਿਮਿਯਾਤੇ ਥੇ ਜੋ ਅਬ ਤਕ ਜਮ ਕਰ ਗਰਜ ਰਹੇ ਹੈਂ ।
ਕੈਸੇ ਮੋਗਰੇ ਕੇ ਤਨ ਸੇ ਗੁਲਾਬ ਜਮ ਰਹੇ ਹੈਂ ॥

ਤਨ ਕੇ ਚਲਨੇ ਵਾਲੇ ਜਾਤੇ ਹੈਂ ਸਰ ਝੁਕਾਯੇ ।
ਖਾਮੋਸ਼ ਰਹਨੇ ਵਾਲੇ ਅਬ ਹੈਂ ਆਸਮਾਂ ਉਠਾਯੇ ॥

ਜਹਾਲਤ ਮੇ ਕੈਦ ਥੇ ਜੋ ਹੋ ਗਯੇ ਹੈਂ ਗਯਾਨੀ ।
ਸੰਜੀਦਾ ਹੋ ਗਯੇ ਹੈਂ ਜਾਦੂ ਸੇ ਆਸਮਾਨੀ ॥

ਜੋ ਤਲਵਾਰ ਸਜਾਤੇ ਥੇ ਕਲ ਜੰਗੇ-ਮੈਦਾਨ ਮੇਂ ।
ਅਬ ਲਫ਼ਜ਼ੋਂ ਕੇ ਵਾਰ ਕਰਤੇ ਔਰ ਸਿਰਫ਼ ਕਾਨ ਮੇਂ ॥

ਜਾਦੂ ਚਲਾ ਹੈ ਤੇਰਾ ਚੀਂਟੀ ਕਾ ਵਕਤ ਆਯਾ ।
ਖੌਫ਼ ਮੇਂ ਹੈਂ ਹਾਥੀ ਜੋ ਉਨਕੋ ਸਦਾ ਸਤਾਯਾ ॥

ਜਾਦੂ ਨ ਸਮਝੋ ਇਸਕੋ, ਜ਼ੁਲਮ ਸੇ ਹੈ ਜੰਗ ।
ਬਦਲ ਰਹੇ ਹੈਂ ਦੇਖੋ, ਤਕਦੀਰ ਕੇ ਵੋ ਢੰਗ ॥

ਲਫ਼ਜ਼ੋਂ ਮੇਂ ਮਤ ਉਲਝਨਾ, ਤਾਕੀਦ ਹੈ ਯੇ ਉਨਕੀ ।
ਯਾਦ ਰਹੇ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਬਸ ਸੁਨੋ ਜ਼ਬਾਨ ਹਕ ਕੀ ॥

Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.