ਗੁਲਾਬੀ ਗਾਲ ਤੇਰੇ

ਗੁਲਾਬੀ ਗਾਲ ਤੇਰੇ
ਗੁਲਾਬੀ ਗਾਲ ਤੇਰੇ ਜਬ ਦੇਖ ਪਾਤੇ ਹੈਂ
ਹੋਕੇ ਖੁਸ਼ਗਵਾਰ ਪੱਥਰੋਂ ਮੇਂ ਰਾਹ ਪਾਤੇ ਹੈਂ

ਇਕ ਬਾਰ ਘੂੰਘਟ ਜ਼ਰਾ ਫਿਰ ਸੇ ਹਟਾ ਦੋ
ਦੰਗ ਹੋਨੇ ਕਾ ਦੀਵਾਨੋਂ ਕੋ ਮਜ਼ਾ ਦੋ

ਤਾਕਿ ਆਲਿਮ ਸਮਝੀ-ਬੂਝੀ ਰਾਹ ਭੂਲੇਂ
ਹੁਸ਼ਿਯਾਰੋਂ ਕੀ ਅਕਲ ਕੀ ਹਿਲ ਜਾਏਂ ਚੂਲੇਂ

ਪਾਨੀ ਬਨ ਜਾਯ ਮੋਤੀ, ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ ਅਕਸ ਪੜਨਾ
ਤਾਕਿ ਆਤਿਸ਼ ਛੋੜ ਦੇ ਜਲਨਾ, ਜੰਗ ਕਰਨਾ

ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਹੁਸਨ ਕੇ ਆਗੇ ਚਾਂਦ ਸੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੂੰ
ਜੰਨਤ ਕੀ ਝਿਲਮਿਲਾਤੀ ਰੌਸ਼ਨਿਯਾਂ ਛੋੜ ਦੂੰ

ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਚੇਹਰੇ ਕੇ ਆਗੇ ਨ ਬੋਲੂੰ-ਆਈਨਾ ਹੈ
ਯੇ ਬੂੜ੍ਹਾ ਆਸਮਾਂ ਤੋ ਜੰਗ ਜੈਸੇ ਖਾ ਗਯਾ ਹੈ

ਇਸ ਜਹਾਂ ਮੇਂ ਸਾਂਸ ਤੁਮਨੇ ਫੂੰਕ ਦੀ ਹੈ
ਇਸ ਬੇਚਾਰੇ ਕੋ ਨਈ ਏਕ ਸ਼ਕਲ ਦੀ ਹੈ

ਐ ਉਸ਼ਨਾ ਸਾਜ਼ ਮੇਂ ਕੁਛ ਤਾਨ ਲਾਓ
ਪੈਨੀ ਆਂਖੋਂ ਕੇ ਲਿਏ ਕੁਛ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਜਗਾਓ
(ਕੁਲਿਯਾਤੇ ਦੀਵਾਨੇ ਸ਼ਮਸ ਤਬਰੇਜ਼ੀ ਵਿਚ ਗ਼ਜ਼ਲ ਨੰ: ੧੭੧,
ਸਾਂਸ ਤੁਮਨੇ ਫੂੰਕ ਦੀ ਹੈ=ਅੱਲ੍ਹਾ ਨੇ ਅਪਣੇ ਦਮ (ਸਾਹ) ਤੋਂ
ਦੁਨੀਆਂ ਬਣਾਈ, ਕਿਹਾ ਕੁਨ (ਹੋ ਜਾ), ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ
ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ਼ਨਾ=ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਗ੍ਰਹਿ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਗ੍ਰਹਿ ਦਾ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ
ਸਿੱਧਾ ਸੰਬੰਧ ਹੈ, ਇੱਕ ਤਾਂ ਇਹੀ ਅਰਥ ਹੋਇਆ, ਦੂਜੇ
ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਸੂਫ਼ੀਆਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉੱਤੇ
ਦੇਵਦੂਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਨਸਾਨੁਲ ਕਾਮਿਲ ਦਾ ਅਗਲਾ
ਮਕਾਮ ਫਰਿਸ਼ਤੇ ਹਨ ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਾਇਦ ਰੂਮੀ ਨੇ ਸ਼ਮਸ ਯਾ
ਸਲਾਹੂਦੀਨ ਨੂੰ ਉਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ)

Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.