گُل ِ گم کرده سید همایون شاه عالمی

گُل ِ گم کرده
خنده بر لب عشق در دل ماتمی دارم مگر
چهره ی شاداب هستی را غمی دارم مگر
میبرد چون گِرد بادی فکر دور اندیش وهم
در عروج بی خودی ها عالمی دارم مگر
کم نظر برخویش دارم نقش چشمم عارضش
در پی ِ لعل ِ نگین اش خاتمی دارم مگر
دانه دانه تا سر شکم پای در دامن کشید
من گلی گم کرده ام را شبنمی دارم مگر
میکشم تا شعله را از دل بروی ِ تخم چشم
شمع ِ گریانم که مرگ ِ کم کمی دارم مگر
دل بشد نخچیر مژگان ز آتش ِ شوخ ِ نگاه
جز لب نوشین ِ قندش مرهمی دارم مگر؟
در فراقش ای ( همایون) ناله پنهان میکشم
یارک ِ شوخ ِ شریری بی غمی دارم مگر
*****
دسامبر 2006 م
کابل، افغانستان
:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.