گمگشته سید همایون شاه عالمی

گمگشته
ای آنکه یاد ِ مهر ِ تو صد چشمه ی نور آوَرَد
دریای ِ مست ِ عاشقی نزدیکی از دور آوَرد
جوش دل از ابر ِ وفا عطر بهاران میکشد
تا پای ِ دار ِ حق رسد حمّاسه منصور آوَرَد
باران ِ فیض ِ عقل ما ، سیراب لطف ابر او
آن مزرع ِ سبز ِ خرَد باشد که معمور آوَرَد
ما در فنای نیستی ، مستیم تا با ماستی
تا حسن تو از راستی، بر چشم مخمور آوَرَد
آن صانع ِ فطرت رسا آن قادر ِ قدرت گشا
این عالَم ِ بی انتها در دیده ی مور آوَرد
دیدن کجا باشد همی ، مانند بشنیدن کمی
ذکر ِ تو شد ار همدمی بر قلب ها شور آوَرَد
حیرَت به موسی آوَرَد از یک نظر با جلوه ی
دیدی تجلّی آتشی ، در قلّه ی طور آوَرد
کبر از بشر ناید صحیح تسلیم ِ الطافش شوم
این عقل آدم در جهان بسیار کمزور آوَرَد
روحم به هجران آمده اشکم چو توفان آمده
خشکیده نالان آمده کی حدّ مقدور آوَرَد
ذوق سجود ِ همّتم ، بر خاک میزد غیرتم
تا در قطار ِ عاشقان گاهی به منظور آوَرد
اشک ازجگر بردید گان آورده عجزم داستان
در لابلای عاصیان ، باشد که مغفور آوَرد
لطف ِ عظیم ِ ایزد م ، از آسمانها ریزدم
گردن بخاک آستان سر را چو مجبور آوَرَد
گر یک نظر آرد بمن بیشک (همایون) میشوم
ایندل ز هجرعارضش زخم چو ناسور آوَرد
26 نوامبر 2004 م
فرانکفورت – آلمان
سید همایون شاه عالمی

:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.