گلباز سید همایون شاه عالمی

گلباز
دوش آن عربده جو در برم از ناز افتاد
زلف ِ گلدسته ی او پیش ِ رخم باز افتاد
به سخن باز گشود آن لب ِ یاقوتی ِ خود
موج ِ موی ِ سیه اش سلسله پرداز افتاد
تا هم آواز شد آن مست ِ غزلخوان ِ شریر
عشق گویا شد و اند ر دلم آواز افتاد
غزل ِ عشق بخواندم ز دل عاشق ِ خود
اثر ِ چرخش پایش به دل ِ ساز افتاد
خنده هایش به من آورد نوید ِ دگری
نو بهاران شده دل باز به آغاز افتاد
سخن ِ مهر به آهستگی در گوشم گفت
مرغ ِ دل بال بر آورده به پرواز افتاد
سخن ِ رمز درین عشق چو پوشیده رسید
به درون پرده ی اسرار به صد راز افتاد
گفتم از ساغر ِ چشمت به منم جرعه بده
می ز اندازه برون رفت به انداز افتاد
زلف خوشبوی به نزدیک (همایون)افشاند
انجمن را چو گل ِ عشق به گلباز افتاد
31 می 2010 م
وزیر اکبر خان مینه – کابل، افغانستان
سید همایون شاه عالمی

:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.