کمان رستم دل سید همایون شاه عالمی

کمان رستم دل
از آنکه زندگی در دیر جــــــــاویدان نَبوِد
توقـــــــــعی ز چمنزار و بوســـــتان نَبوَد
وجــــــود ِ جـــــــودِ فنـــاه را بقا مشُــمــَر
ملال ِ گــــــرد متاعی بخـــــــــاکدان نَبوَد
نمــــای ِ قامت َ همّـــت اگر چو سرو شَوَد
صــــــدای ِ سوسن ِ خوابیده در زبان نَبوَد
کباب عشق کـــشیدست طـــرّه های به دل
سوای دود درین وادی ارمغــــــــــان نَبود
کویر ِ حـــــــیرت ِ انظـار را چو دیده بدید
بمـــُژه خشک شد ار اشک من روان نبود
سفـــــــــیر ِ نالۀ عشقم به خط عرش رسید
نفــــــــــیر ِ نالۀ دلرا چو پاســــــــبان نبود
نقــــــاب اوج سخن را شکـــــست دیدۀ تر
کی گفــــته است که هجران، مهربان نبود
غــــروب ِ پهــــــــنۀ آفاق را برنگ دلــــم
کمان رستم رنگـــــــین ِ گلفـــــــشان نَبود
سخن شناس اگر باشی دانی زمــــــزمۀ ام
تزرو قلـب مرا نغــــــمه رایگـــــــان نبود
سرود ِ عشق (همایون) سرورِ وصل کشد
نمــــــــای ِ حالــــت دل شعر ِ ناتوان نبود
11 دسامبر 2011 م
رستُن ورجنیا، ایالات متحده امریکا
سید همایون شاه عالمی

:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.