چشم امید سید همایون شاه عالمی

چشم امید
دوش رفتم به دل ِ خویش به پرسیدنِ یار
دل بگفتا که محال است بسی دیدنِ یار
گفتم او پرده نقاب است و دل آغشته بعشق
گفت کس نیست سزاوار به ره بردن ِ یار
تا کلیم آمده بشنید نوید ِ سخنش
شور آورد به گیتی دمی بشنیدنِ یار
باری مردم طلبیدند رخ ِ عارض ِ او
کوه شد گرد ز انوار ِ درخشیدنِ یار
گفتمش عمر به عصیان گذرد چاره بکن
گفت کافی ست همان دولت ِ بخشیدنِ یار
گفتم ای دل به چه مردم بتو آزار کنند
گفت بخشای و مگو باز به فرمودن ِ یار
طعنه بشنو زکسان لیک مکن کین بکس
منما قصد ز نادانی به آزردن ِ یار
زنگ بیگانه بکن از من و آئینه بساز
بغض و کینه است چو سرمایه ی رنجیدنِ یار
عمر بگذشت ( همایون ) و مرا کوه گناه
چشم ِ امید درآن رحمت ِ بخشیدنِ یار
7 اکتوبر 2008 م
کابل، افغانستان

:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.