چشمِ تشنه سید همایون شاه عالمی

چشمِ تشنه
دیدنت چشم مــــــــــرا تشنه و بیتاب نمود
چهــره ات محشری در دیدۀ بیخواب نمود
آفــــــــتابی و من از دیدنِ حسنت چو بهار
سمنِ حسن توام نور چومهــــــــتاب نمود
نگه ات شعله برافروخت بدین مردم چشم
مژه ام سرخ، از آن آتش خــــــوناب نمود
صد کتابست معانی ِ نگاه کــــــــــردن ِ تو
عشق آمـــد به خدا یکسره تهـــــداب نمود
تو قــــــرینی و همه رازِ تو با من واضح
دست مجبوری چرا عشق به گرداب نمود
به والله دیر رســــــیدی و امیدم به فناست
لب گلگونِ تو هر چند مــــــــیِ ناب نمود
خویش را گـــــم بنمـــودیم بسی در قدمت
چشم از نارسیِ وصــــل چه غرقاب نمود
ذهن من گــــشته چه تسخیر ز خندیدن تو
فــــــارغ از انجمن و دیدن اصحاب نمود
قربت تو به خدا جنت و فـــردوس منست
دل من باز به هـــــر سمت ز ابواب نمود
منبرِ دل بفغانست ز فـــــــرقت همه وقت
ابروی ناز تو در چشم چه محـراب نمود
نشدم تا که ز وصل تو (همـــایون) طالع
عشق آمد به دل و بی رخی اسـباب نمود
25 اکتوبر 2013 م
کابل، افغانستان
سید همایون شاه عالمی

:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.