پیمان استوا پوهاند داکتر عبدالحکيم ضيائى

پیمان استوا
هزار شــکر که هردم بذکر يــار خوديـــــــم
بهــر طرف که شتــــــابم در ديار خوديــــــم
نمود جلوه بمـــــــــــا نــــــور لى مـح الهـى
رهين سوز دل و چشم اشکبـــار خوديــــــم
يکـــى است نقطه آغاز مــــا و هــم انجــام
بمهر و مـاه رسيديم و در کــــنار خوديـــــــم
چه عالمـى است مــــــگر عالـم گرفتـــارى
خزان رسيده و رنگين تر از بهار خوديــــم
چه حــاجت است بـدرگاه تـــــــو خود آرائى
همين بس است که همواره در قطار خوديم
در اختيار تــــــــــو بودن کمال آزادى است
چه بند گى است که در قيد اخيتار خوديـــــم
بر آستان تــــــــــو سوديم ســـر به شيدايـى
ببين به شور جنون هوشار کار خوديــــــــم
بگرد شيم چو سياره گـــــــرد مـــهر رخت
چه جاى غم که شب و روز در مدار خوديم
برشتهء سر زلف تو بسته از ازليـــــــــــــم
چنانکه بسته به پيمان استوار خوديــــــــــم
رسيده ايم بتو, مى رسيده اى تـــــــــــو بمـا
همه توايم و همه فارغ از شـمار خوديـــــــم
حکيــــــم از کف ما ميرود شکيــــــبايى
مگر که دست خوش قلب بيقرار خوديــــــم
ثور ١٣٥٢
کارته چار کابل
پوهاند داکتر عبدالحکيم ضيائى
:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.