نوروز نامه – سید احمد حدیث

نوروز نامه
زمــستان رفـــت و بنگر نو بهاران
به جوش آمد زمین و سبزه زاران
زمیــن از موج گل خندد به هر سو
شفــق شــد آســمان گلگونه جولان
چو بودی آن درختان زرد و بد حال
بــه آییــن طبعــیت شــد زر افشان
نـــوایی چهــچه یی بلبل به گوشم
رســـد از شـــاخی سبــز هردرختان
هـــزاران لعبـــتی زیــــبا و دلکـــش
کـــنار یـــک دگـــر در بــاغ و بستان
به صــحرا گر روی با فرش سرخش
بـــه پیـــش پـــا بــریزد جمله الوان
قـــدم آهســـته بـــگــذار ای عزیزم
به خواب خوش فرو رفــتند بزرگان
بیـــاور جــــام مـــی را این زمــانی
بنوشم یک دو کوزه مست و خندان
از آن کـــــوزه بـــــرایم مـــی بیاور
نــــباشـــــد ذره یی از خــاک انسان
ندا آمد به گوشم این چه حرف است
نـــدارم همــــچو خاکی می گساران !
ز ابــــــنایـــی بشـــــر در سیــنه دارم
از آن روز کـــــــه خلـــقم کرده یزدان
تــــو هـــــم روزی بــــیایی در بر من
ز خــــاکت کــــوزه یــی سازم نمایان
بگفــــــتم مـــــن بــــرایش هاتف من
کـــــه هســـتم کــوزه یی آچار دوران
ز خـــــاکـــی من نسازی کوزه یی می
که دردو غــــم بـــه جانم کرده فوران
نمـــی خواهم چو باشم کوزه یی غم
مبــــــادا نــــوش کنــد از آن مسلمان
سید احمد حدیث
:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.