نخوت سید همایون شاه عالمی

نخوت
ارمغانِ عشق دارد نگـــــــــهت ِ عطّـــــار ها
آســــــــــــتان ِ عجز آرد یک جهان گلزار ها
اتکــــــــــای ِ رحمــــــت ِ او انجمن آرای ِ دل
انتهــــــــــای ِ عـــــــزت او بر دهد از بار ها
بارگــــــــــــاهی عزّ ِ او کافیست در تنهایی ام
کارگـــــــــاهی خلوتم شد امن از خونخوار ها
از فـــــــراز ِ کـــــبر دیدم شد نخوت سرنگون
امتیاز ِ عجـــــز بنگـــــــــــر، رَونَق ِ بازار ها
شهرتِ کــــــاذب ندارد تاب هــــــــا اندر دوام
بر سر ِ کـــــــوه کس ندیده برفهـــــا از پار ها
در عــــــــروجِ عجــــز من آرَند مردم دشمنی
روزه یی خاموشی ام شد زین سخن افطار هـا
بسکـــــه از نامـــــــم به دل دارد ز کینه آتشی
سایه ام را مــــــــــی تراشد از در و دیوار ها
گر بخواهد یا نخواهد هست و بودم با خداست
بودنم را گـــــــــر چه دارد در حسد انکار ها
کـــــور گشته جاهـــــلی تا محظ بیند خویشتن
نیست مـــــا را هــــم توقــــع از دلِ بیمار هـا
یک گلی را در محبت لمس کردم یکـــــزمان
خـــــون نموده دستهــــایم را حضور ِ خار ها
شد زمانی آنکه دیگــر نیست همخــــونی بجا
آدمی دارد به گـــــردن حلــقه یی افــــسار ها
من (همــایونم ) ز مستی یاد ِ جانانم بس است
باشد این دنیا مـــــــــبارک در برِ کفــــتار ها
22 سپتمبر 2013 م
کابل، افغانستان
سید همایون شاه عالمی
:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.