مثنوی – عزیزه عنایت

مثنوی
چـه زیبـابـود روزی ملک افغــان
فـزون نعمـت, گــل وسنبل فراوان
کنـارآبشــارش مســت و شــادا ب
طنیـن و نغـمه ی ازشـرشـری آب
هــوای جــان فــزایش روح پـرور
به دامـان داشت مــوج لاله ی تــر
غزل خوان عاشقان شبهای مهتاب
نه وحشت بود نی ترسی زهرباب
یکی درفکـر کـاری شـا د و خرم
د گـرفــارغ زســودا وزهـــرغــم
بکف بـود هرکه را قــد ر تـوانش
زامـرار حیــات و شــام,نــا نـــش
نبود کس را به سراندیشه ی جنگ
نه فکــر انتــحاری نی کسی منگ
خــدا یــا از کجا ایـن آتش افــتا د؟
که میهن شد چنین ویران وبربا د
رسیــد نــد ظالمان و دیــوو شیــاد
ربــودنــد ثــروت میهــن زبــنیــاد
کشانیدند وطــن در آتــش و خــون
زخون گــردیـد میهـن رود جیحون
بمـا دادنــد ،هــردم آ تــش وجنــگ
نمــود نـدظلم و اســتبــداد آهـنگ
چه خواهــد دشمن نا پــاکمیهن؟
دهد آخر به این کشــور ســرو تـن
ســرش پــر از هــوای فکـر باطل
بــه قلب و سینه اش تیــر تغــا فـل
جــوانــان را ز هــر خانه بجـوینـد
به خون بی گناهی دست شــویـنــد
ربــایــنــد از کـنار مــادری پــیـــر
بـبندند دســت و پایش را به زنجیـر
بســوزنــد آشــیان و خــا نه ها را
بغــارت میبــرنـد هســتیمـــا را
زپــیــران ضعیــف و نــاتــوا نــی
بگیــرنــد نــوجوانش همچـو جانی
به هــر قــریه و ده آتـش گشـایـنـد
به هــرجــا میرسند ویران نمــایند
بــگــو ای دشمن این کـوه و دامان
چه میخواهی دگرزین ملک ویران
یـکــی را در فسـا د آلــوده کــردی
د گــــر را بــاعــــث آزار و دردی
یکـی دادی تـفــنگ وراکــت کــور
د گـر را میکشی بـا بـرچـه و زور
شـودروزی که گردی خانه ویـران
نــیــابی پــا و ســراز تـیـغ یــزدان
نمـودند چـون تـو این عــزم پلید ی
شکستنــد و بــرفــتــنــد نــا امیـدی
که این خاک است خاک شیرمردان
سلامت کی بـرد, بد خــواه او جان
عــزیــزه انــتـقـام اینشـهــیـدان
بـگــیــرد حـــق زشــیـادان دوران
عزیزه عنایت

Hits: 0

:: ADVERTISEMENTS ::

-:: Leave Your Suggestions And Valuable Comments ::-

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

shares