عجز و عشق سید همایون شاه عالمی

عجز و عشق
در ره ِ عبرت پذیری گشته ام الفت پذیر
کوکب ِ عشق ِ جوانم می نگردد هیچ پیر
یک گلی از آتش ِ عشقش به د امانم فتاد
سوختم من هم سراپا گشتم از عشقش منیر
تن چو در بندش بیفتد ، راه ِ امیدی شود
نی یکی تن شد اسیرش جان بشد چندان اسیر
سالها لافی ز علم و دانش و دفتر زدیم
گم بشد از ما سراپا راه ها اندر مسیر
خرمن ِ پروانه ی عاشق به پیش شمع عشق
در حضور ِ جذبه هایش در بگیرد نا گزیر
گر فراق و وصل را یکسان نماید در نظر
در کمان ِ عقل نبوَد هیچ گه از عشق تیر
شعر تر هر دم براید از دل ِ عاشق مزاج
صاحب ِ دیوان گردد شاعر ِ عاشق دبیر
پادشاه روح ِ خود را در وزیر ِ عقل بین
شاه در امن است دایم از سر ِ عقل ِ وزیر
کم به ظاهر های دنیا اکتفا کن هوش دار
رفته زیر ِ خاک بنگر هم توانگر هم فقیر
بازوی ِ فولاد و سنگ ِ پهلوانان ِ بزرگ
طعمه ء مور ست زیر ِ قبر بنگر چون خمیر
قوت وضعف ِ جهان را کی توان دیدن بچشم
نیست پیش ِ حق تعالی آدمیان جز حقیر
عاشقی و عاجزی را ای (همایون) پیشه کن
در هوای حرص یک دم عادت ِ طفلان مگیر
*****
12 دسامبر 2008 م
وزیر اکبرخان مینه – کابل، افغانستان
:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.