شکست ِ دل سید همایون شاه عالمی

شکست ِ دل
نشد آن سیم تن شبی به برم
از غمش سوخت پهنه ی جگرم
آنکه از خنده بود غنچه دهن
من به وصفش ببین چه لبشکرم
روزی افتاد طرف ِ آغوشم
نرمی ِ آن بدن ز دل نَبَرم
در کنارش چو شاه میرفتم
رفت و افتاد نقش ِ تاج ِ سرم
آن درخشندگی ِ زهره ی من
کاش میبود همره ِ سفرم
دل ِ معصوم ِ ما شکست چرا
راه ِ او را هنوز مینگرم
می نشستیم ما به سایه ی گل
چهره اش گل نموده در نظرم
دل شکستم که ترک ِ او کردم
درد فرقت کشم به چشم ِ ترم
همه او خنده بود و موج سخن
دیدنش مهر بود در سحرم
عشق ِ او در دلم نهان نشود
من از این درد و ناله بی اثرم
نکند شاعری(همایون) درمان
در فن ِ عشق بسکه بی هنرم
2 قوس 1388
کابل، افغانستان

Hits: 2

:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.