شـــــان و شــکوه – مخمس احمد محمود امپراطور

بشکستـــــــه اند شـــــان و شــکوه و غرور را
بربـــــــاد داده انـــــــد زمـــــــــام امـــــــور را
بر بستـــــــه اند چشمـــــه ای خورشیـد و نور
بیمــــــــــار کـــــرده اند همــــه افکار جور را

دنگانده انــــد در همــــه جــــــا زنگ چور را

از بـوی معـــــــرفت به مشـــــــامم نمی رسد
از شهـــــد زندگــــــانی به کامــــــم نمی رسد
مـــــلا و محتســــب به مقــــــــــامم نمی رسد
هـــــــر جاهلی به نیمـــــه ای گـامم نمی رسد

باشد خـدا غیـــــــــور، نگهبـــــــــان غیور را

هیچ احتـــــــــرامی نیست بری مـــادر و پدر
بــــاد است بوی حادثــه، خاک است پر خطر
فرقـــی زیـــاد نیست به خــر مهـــــره و گهر
دارا غـــــریب و دزد کنـــــــون گشته معتبر

مشکل که فهـــــــم و عقل رســـانی ستور را

شمشـــــــماد سبـــــــز و قامت زیبــــا کاج کو
یـــار و رفیــــــق کاکه و نیـــــــــکو مزاج کو
این درد هــــــای کهنــــــه ای ما را علاج کو
بر شـــــــام تـــار زندگی یی مـــــا سراج کو

از جهــــــل و از نفــــــــاق نه بینی سرور را

عهد و وفــــــا و دوستــــــی بر باد رفته است
نخچیــــر زخمی خانــــه ای صیاد رفته است
مظلوم به پـــــــای بوســــــی جلاد رفته است
انسانیــــت تو گــــویی ز بنیـــــــاد رفته است

صبـــــــــر و قــــــــرار نیست دل ناصبور را

جز درد و غم ز شــــــادی به ما امتیاز نیست
از پیــــــــر تا جوان نگری ســـر فراز نیست
درد و الم فــــــــزون، عمل و احتـــراز نیست
معشوقـــــــــه ها زیــــــــــاد ولی دلنواز نیست

آخـــــــــر کجــــــــــا برم سخن بی حضور را

خشـــکیده شـــــد باغ و چمن دشت شــد کویر
شد بـــــای به بضــــاعت و، دارنده شــد فقیر
قـــــــدرت فتاد دست شـــــر انداز و بد ضمیر
پر گشتـــــه است این وطن از بیــوه و صغیر

وا کـــــــرده اند بــــــر همـــــگان راه گور را

شهــــــر و دیــــــار را بگرفت است نـاسپاس
قدر و شرف کنــــون شده در جامــــه و لباس
هــر یک به جان یکدیگر هستنــــد در اقتباس
کمتر بیابی حق بین و حق گوی و حق شناس

دهشــــت گرفتـــــــه جـــــا و مکانی شعور را

هــر بی کمال رهبـــــــــــــر و مولا نمی شود
هــر چشــــمِ کـــــور نــــرگس شهلا نمی شود
هــر خــــــار زار دامنِ صحــــــــرا نمی شود
هر کاســـــه ای شکستــــــه ای مینا نمی شود

سنجیــــــده ام من رهــــــی نـزدیک و دور را

تــا کــه وطن به دست بــــــد و بدسگــــال شد
یــکروز ما به گونــــــه ای چند ماه و سال شد
آواز زاغ بـــــــر ســــــر مــــا نیــــک فال شد
هــــر دم نفس کشیــــدن مایــــــان وبــــال شد

بگـــــــداخت است وحشت ظالــــــــم تنور را

از خـــون هــــای ریختــــه پیمـــانه می زنند
تکیـــــه به تخت و کرســـی شاهانه می زنند
صدهــــــا سلام و سجـــده به بیگانه می زنند
خنــــــــده به حــــــال محمود دیوانه می زنند

غــــافل از آن که کی برسنــــــد طبع زور را

شنبه دوم سرطان 1397 آفتابی
که برابر میشود به 23 جون 2018 ترسایی
سرودم
احمد محمود امپراطور

Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.