شأن ِ انسان سید همایون شاه عالمی

شأن ِ انسان
می شود تا ماه ِ روزه چرخ را لرزان سبب
عجز گردد قربتی بر حضــرت یزدان سبب
سجده ی ذوق محبت کـــــینه را از دل بَرَد
مایۀ ی تقوا همیشه گشته بر عـــرفان سبـب
از حلال ِ خویش باز آ در کمال ِ یُنفِــقـــون
ذره ی انفـــــاق گردد خوشی ِ رحمان سبب
دل بسوزان تا شود هر درب استغــــــنا پدید
کاسۀ ی خیرات باشد شأن بر انـــسان سبب
کم نمـــــایی جمـــــع اسباب ِ تجمل پروری
گر بدانی خلقــــــــت هر آدم و حیوان سبب
آفــــــــتاب آمد به حیرت پرتو افشان تا بدید
نور عالم را ز کنج عزل ِ درویـــشان سبب
مـــیرسانی دل به کوی یار بنگر در طریق
گرنمایی وقت خود درصحــبت پیران سبب
چشم ِ صـــاحبدل اگر بیند بگــــــــوید علّتی
عافیت اندر جــهان را ذکر ِ مجذوبان سبب
زندگـــی ِ تن به آب و زندگــــی ِ روح ذکر
هرنَفَس این زندگی را قطــــرۀ باران سبب
این زمین هم کره ی ترکیده و خشکیده بود
لطـــف ایزد کرد ابری آب را ارزان سبب
در زبان الله گفتن ، دل بسان سنگ سخـت
می نگردد استجـــاب عذر بی دردان سبب
گر زبان ساکت نداری آن دهان را هم مبند
اوج تقـــوا میشود در روزه بی پایان سبب
جیَب را پُر کم بکن گه حاجت ِ مردم برآر
گاه پرسش کن ز درد چشم بیخوابان سبب
یا الهی رحمت ِ خود بر(همایون) بیش کن
مشکل ِ هر کار از تو دیده ام آســان سبب
2 اگست 2011 م
کرنرزول- کارولینای شمالی، ایالات متحده امریکا
سید همایون شاه عالمی

:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.