سلطان عشق پوهاند داکتر عبدالحکيم ضيائى

سلطان عشق
ديده کشــا اى دل شــــــور آفريــــن
خيز و بيــا شور محــــــبت ببيــــن
تـــا شودت راز ازل آشــــــــــــکار
تـــا شـــودت زهر بکــــــام انگبين
هر دو جهان را فر سلطان عشـــــق
از ازل آورده بـــــزير نگــــــيـــــن
بادهء عشـــــــق است ز روز الست
باگل آدم ز سر و دين عجيـــــــــــن
اول و آخــــر همه در اختــــــــــيار
در و سطــــــش فقر به راهى قرين
عشـــــــق نهد نفس و هوا زير پاى
زود گـــــــذارد سر اين هر دو زين
مـــى جــــهد آســــوده زدام هـــوس
ميپــــــــــــــرد آزاده ببــــــــام يقين
نـــــــام خــــودى را ببرد از ميان
جــــام خــــودى را بزند بر زمين
رايت عشـــــــــق است بهر جا بلند
بر قدمش دولت دنيــــــــــــــا و دين
ثابـت و سياره از آن در نظـــــــــام
عاقــــــل و ديوانه بآن دســـــت بين
لـــــــــوح سپهر است از آن پرنگار
بحــر و بر از پرتوى رويش حسين
از کــــــــــــشش خاک بر آيد بچرخ
هـــــــــست به پرواز مکان و مکين
از نــم او تازگى کاينــــــــــــــــــات
از دم او زنـــدگى آب وطــــــــــــين
رايــــــت او آيــــــت پروردگــــــار
بـــــــــــيرق او بارق نــــــور جبين
گرمى او صيقل خـــــــــاص و جود
جلوه دهد از دل تنــــــــــــگ جنين
ناقهء او تيز رو تيز گـــــــــــــــــام
زود رس و دير دو و تيـــــــــز بين
عشـــــــــــق بود خامهء نقاش صنع
عشـــــــــــــق بود ديدء حسن آفرين
سوخــــته از عجز به تصوير عشق
خـــــــــــامهء نقاش بروم و به چين
کعــــــــبه و بتخانه از آن پر فروغ
مســـــــجد و ميخانه از آن پر طنين
منــــــــظر عشـــاق سرا پاگل است
خـــــــار بدور اســت از آن گلزمين
چهـــــــــــــــــــره او روزنه کاينات
روشـــــــــــن ازان شعله علم اليقين
خنــــــــــده او نور ببالاى نــــــــور
گريهء او جلوهء در ثمــــــــــيــــــن
دامــــن او مـــــــــــــــامن آزاد گان
در کـــــــــف او راحت نوش آفرين
بازوى او رافعـــهء آســـــمـــــــــان
پنــــــــــــــجهء او لنگر جرم زمين
بــــــــــــوى خوشش رائحهء دلنواز
صوت خوشش هرچه بود دل نشين
نيــــــــــست به پرواز محبت حدود
بســـــــــــته نباشد به شهور و سنين
نيــــــــــــست برفتار محبت خلاف
نيــــست بــــــــکردار محبت کمين
نيــــــــــــست بگفتار محبت گزاف
مخبر آنــــــــست به گــــــفتن اميـن
عشــــــــــــق دهد رايحه در گلستان
عشـــــــــــــــق نهد ذايقه در انگبين
غـــــــــــــــــنـچه کشاى دل اميدوار
هــــــــــــمدم هرناى بصوت حزين
عقـــــــده زد اى دل پر خون مشک
انجمن عــاشــــــــــــق خلوت گزين
بســـــــــــمل او راست شفا زير بال
مــــــــــى پرد آزاد بچــــــرخ برين
کشتهء او چـــــــــشم ندارد قصاص
بستهء او بسته, به حبل المتيــــــــن
آب حيـــــــــات است بشريان عشق
مـــرده کند زنده چو مـــــــــاء معين
از مى صــــــــــافى و شراب ظهور
در کف عاشــــــــــــق بدهد ساتگين
تــــــــــا شــــــــود آزاده زقيد مکان
تـــــــا شــــــــود آسوده زپندار حين
هستــــــــــى او هستى جانان اوست
روز و شبــــــش ورد نباشد جز اين
عشـــــــــق بود آئينـــــهء حق نماى
حيرت او صفحه عين اليقـــــــــــين
پادشهى نيـــــسـت چو سلطان عشق
پيـــــــــــــش خـداوند قريب و امين
در کف او هســـــــــت عصاى کليم
دربن کلکـــــــــــش ز سليمان نگين
از دل آتــــــــــــــــــش بدمد گلستان
پر کند از غنـــــــــــچه يسار و يمن
هم بن چاهــــــــست از آن پرفروغ
هم دل گـــــــــردون چو سراج مبين
ناقـــــــــه بر آرد ز دل سنگ سخت
از شـــــــــجر خشک دهد تازه طين
جلـــــــــوه او صــاعقه بر کوه طور
جـــــــــذوه او کـــــــــام دل مرسلين
خيــــــــره کــــند ديدهء هر ناسپاس
با يــــد بيـــــــــــــــضا ز بن آستين
تخت سلــــــــيمان ز دمش بر سپهر
نغـــــــــــــمهء داود از آن دل نشين
طـــــــــــــرفه به نوزاد کشايد زبان
تـــــــــــــــا که بگويد سخن راستين
ســـــــــــــــــــــفرهء او مايده آسمان
از کف عيسى بودش سفــــــره چين
رخـــــــــــــنه زند بر رخ ماه تمــام
از دل ماهـــــــــــــــى بدر آرد انين
پــــــــــــــردهء او رفع نمايد حجاب
نکتــــــــــــــــــه رساند بدل ياوسين
اخـــــــــتر عشـــــــــاق ندارد افول
هســــــــــت بهر جلوه به شاّن نوين
از افق ذات بر آيــــــد چو مهــــــــر
گرم کند چشـــــــــم و دل صـــادقين
رو بنــــــــمايد ز طلـــــــوع صفات
هم چو شــــــب قدر قمر آفــــــــرين
قبلهء عشــــــــق است حريم حضور
قبلهء نمـــــايش دل بى بغض و کين
از دم او بحــــــــر در آيد بجــــوش
کوه شود خــــــــرد و فتد برجبــــين
گردش او گردش هـــــفت آسمــــان
جنبش او جنـــــــــــبش روى زمين
در گذرد از دل کـــــــــــون و مکان
تکيــــه دهد در بر عـــــــرش برين
حيــــــــــــــــن فنا راه بقـــا را دليل
در سفــــــر قرب چو حصن حصين
مشـــــرب او راست نشان صلح کل
تفرقه با وى نشـــــــــــــود هم نشين
جذبهء او محو کند دوستـــــــــــــدار
تاکه به دلدار بگردد قـــــــــــــــرين
تاکه بگيـــــرد صفت دوست دوست
تاکه بر آيد بمقـــــــــــــــــــــام امين
تاکه بيــــابد شــــــــــــــرف اتصال
تاکه در آيـــــــــــــد بصف واصلين
عشـــــــــق بـــــــــود سلســله اتحاد
مقصد او وحدت حق اليقـــــــــــــين
عشــــــــــــــق بود موهبت کرد گار
عشـــــــــــــــق بود معرفت راستين
راهبرت هست چو جانان حکيـــم
با دل شـــــــــــــوريده بهر سو مبين
زود شــــــــــو از لطف خدا کامياب
از دل و جان دوستى حـــــــق گزين
گفته حــــــــــــق شاهد اين مدعاست
ناطـــــــــــــــــــق آنست کتاب مبين
اخير قوس ٥٨
کارته ٤ کابل
پوهاند داکتر عبدالحکيم ضيائى
:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.