سروش بلخی

سروش “بلخی”

از مریدان مولانا محمد زاهد بلخی است، تعلیمات آن در بلخ و سمرقند شده است در ابتدا خاکی تخصل شعری داشت، حافظ کلام و عالم ربانی بود در انواع شعر اقتدار کامل داشت. در علم فقه بعضی رسائل تألیف دارد و چهار دیوان مکمل مشتمل بر قصیده، غزل و…. ترتیب نموده است.

شش مثنوی تحت عناوین ذیل نام گذاری کرده
1- آئینه و طوطی؛ 2- گل و بلبل؛ 3- قاصد و مقصود؛ 4- ذره و آفتاب؛ 5- شمع و پروانه؛ 6- سکندر نامه؛

این غزل از طبع سرشار اوست:

ماه من عارض نیکوی تو میدانی چیست
شوخ من نازکی خوی تو میدانی چیست
بر دل سوخته صد جور و جفا از تو رسید
سرو من هر چشم و ابروی تو میدانی چیست
دل صد دل شده در فکر دهانت نکشد
دهن غنچه خوشگوی تو میدانی چیست
دل بیچاره “سروش” بسر زلف تو شد
ماه من هر شکن موی تو میدانی چیست

بکوشش: فهیم هنرور
1 می 2017
عشق آباد، ترکمنستان

Share: