سخن مبارک سید همایون شاه عالمی

سخن مبارک
ز وفور ِ شوق، نامش به سر ِ زبان بیارم
نفس زمین برآرد تف ِ گرمی ِ غبار م
دم ذکر نام او را زده ام به دل چو عیسی
به زمان خزان نگردد گل ِ باغ نوبهار م
نم کشت عشق افتاد به زمین ِ خشک قلبم
ثمری به آرزویش شب و روز می شمارم
ز لب ِ خجسته ء او سخن ِ مبارک آمد
زمی ِشراب وصلش گهی مست وگه خمارم
ره ِ عاجزی گزیدم که به عجز وصل آید
که به پای ِ خاک جانان نرسیده بیقرارم
کو مجال ِ اجنبییان که به سینه راه یابد
به قلمرو ِ دل ِ من شده یار شهریارم
چو رسیدی بر مزارم به الستی دست یابی
که هوای عشق دارد سر سنگ بر مزارم
به قیامت ار بپرسند عملم ز کار ِ دنیا
به تبسمی بگویم دل ِ پُر ز عشق دارم
اگرم سوال آرند به سزای کِرده هایم
سر ِ عجز و عذر آرم که نبود به اختیارم
چه قیامت ِ ز وصلش به دلم (همایون) آید
هوس بهشت نبوَد که هم اوست در کنارم
7 اکتوبر2008م
کابل، افغانستان

Hits: 2

:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.