روح حضرت بیدل بزرگ ! گستاخی ام را ببخشد – سید احمد حدیث

روح حضرت بیدل بزرگ ! گستاخی ام را ببخشد
آدمی در این دنیا گاه همدمی دارد
ناله های جان سوزش چشم پر نمی دارد
همچو آن دلارامی با سرود و هر شامی
جوش خنده ها بر لب درد و ماتمی دارد
طفل دل به هر سویی می تپد به مقصودش
خسته شد از این بازی گر چه عالمی دارد
از فراق یارانم زخم بر جگر دارم
چون مسیح به هر دردم دست مرهمی دارد
سیر این گلستان ها می برد به هر جایی
اندکی تامل کن ورنه شبنمی دارد
کارگاه این هستی عرضه دارد هر یوسف
این دلم زلیخا شد میل کم کمی دارد
با وجود بی رحمی چون ترقی ها دیدم
این چگونه قانون است آنکه هر دمی دارد
دل از آن دو ابرویش ناله دارد چون نی ها
وان که می نوازد نی ، راز مبهمی دارد
سید احمد حدیث
:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.