دمی در دامن طبیعت با پدرم – سید احمد حدیث

دمی در دامن طبیعت با پدرم
خُــرّمــا آمـــد بــهار و زنده شـد هـــر مــرغزار
لشــکرِ ســر ما بــرفت و شــد طبیعت زرنگار
این تجلّی از حق است و گل کند دشت و دمن
ورنه از انســان چــه آیــد انــفعال و شــرمسار
بلبلان هر چند که می خواند سرودی بــر گلش
نغــمه اش حمــد و ثــنا باشــد از آن پـروردگار
گــر بمیــرد ایــن بهــار و زنــده ســازد خــالقـم
از مــمات آیـــد حـــیات و تــا بمــاند یــادگار
گر چه گــاهی عقل گوید یا تجسس می کند
در رگِ هر گــل چه باشـــد سبز در فـصلِ بهار
اینچه حرفیست ای عزیزم چون حرامست روزنو
وین چه گونه عقل ما هست حیف باشد سبزه زار
ایــن چــرا؟ تهمت زنی بر زر دُهشت و هر مجوس
این کجا ؟آییــن آنــست عــقل و گـوشت هـوشدار
این یقــین اسـت روز نو را چون به پا کردند ولی
در حقــیقت شــادمــانی مــــی کننــد از کـــردگار
ای تــو انسان هـــوشـــدار آیــد خـزانِ فصل تو!
تا به حکمت پــی نبــردی کــی شوی تو رستگار
سید احمد حدیث
:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.