در وصف نوروز و مدح خواجه ابوالحسن بن حسن – منوچهری دامغانی

در وصف نوروز و مدح خواجه ابوالحسن بن حسن
روزی بــس خــرمـسـت، مـی گـیـر از بــامـداد
داد زمــــانــــه بــــده کــــایــــزد داد تــــو داد
خـواسـتـه داری و سـاز، بـیغـمیت هسـت بـاز
ایـمــنـی و عــز و نــاز، فــرخــی و دیـن وداد
نیز چه خواهی دگر، خوش بزی و خوش بـخور
انـده فـردا مـبــر، گـیـتـی خـوابــسـت و بــاد
رفــتــه و فــرمـودنـی، مــانـده و فــرســودنـی
بــود هـمـه بــودنـی، کــلـک فــرو ایـســتــاد
می خـور کـت بـادنوش، بـر سـمن و پـیلگـوش
روز رش و رام و جـوش، روز خـور و مـاه و بـاد
آمــد نـوروز مــاه مــی خــور و مــی ده پــگــاه
هـر روز تــا شـامـگـاه، هـر شـب تـا بــامـداد
بـــارد در خــوشــاب، از آســتـــیــن ســحـــاب
وز دم حــوت آفــتــاب، روی بــه بــالــا نــهـاد
بــرجـه تـا بــرجـهـیـم، جـام بـه کـف بـرنـهـیـم
تـن بـه می اندر دهیم، کاری صـعـب اوفـتـاد
مـرغ دل انگـیز گـشـت، بـاد سـمـنبـیز گـشـت
بـلبـل شـبـخـیز گشـت، کـبـک گلو بـرگشـاد
بــلــبــل بــاغــی بــه بــاغ، دوش نـوایـی بــزد
خــوبــتــر از بـــاربــد نــغــزتــر از بـــامــشــاد
وقـت سـحـرگـه چـکـاو، خـوش بــزنـد در تـکـاو
سـاعـتـکـی گـنج گـاو، سـاعـتـکـی گنج بـاد
رعـد تـبـیره زنـسـت، بـرق کـمـنـد افـکـنسـت
وقت طرب کردنست، می خور کت نوش بـاد
قــوس قــزح، قــوســـوار، عــالــم فــردوســوار
کــبــک دری کـوســوار، کـرده گـلـو پــر زبــاد
بــاغ پــر از حـجــلـه شـد راغ پــر از کـلـه شـد
دشت پر از دجله شد، کوه پر از مشک ساد
زان مـــی عـــنــابـــگـــون، در قـــدح آبـــگـــون
ســاقـی، مـهـتــابــگـون تــرکـی، حــورا نـژاد
ای بــدل ذویـزن، بــوالـحــسـن بــن الـحـسـن
فـاعــل فـعـل حــســن، صــاحــب دوکـف راد
در هـمـه کـاری صـبـور، وز همـه عـیبـی نـفـور
کـــالــبـــد تـــو ز نــور، کـــالــبـــد مــا ز لـــاد
فضل و کرم کرد تست، جود و سخا ورد تست
دولت شـاگرد تـسـت گوهر و عـقل اوسـتـاد
ویـژه تـویـی در گـهـر، سـخـتـه تـویـی در هـنـر
نـکـتـه تـویـی طـرفـه تــر از نـکـت سـنـدبــاد
ای عـوض آفـتـاب، روز و شـبــان بــه آب وتـاب
تـو بـه مثـل چـون عقاب، حاسد ملعونت خاد
گـفـتـه امـت مـدحـتـی، خـوبــتــر از لـعـبــتـی
سـخـت نکو حـکمتـی، چـون حـکم بـن معاذ
جــایـزه خـواهـم یـکـی، کـم بــدهـی انـدکـی
ور نـدهـی بـیشـکـی، ز ایـزد خـواهـم عـیـاذ
سـیم تـو زی مـن رسـید، جـامـه نـیـامـد پـدید
جـام بــبــایـد کـشـیـد، جـامـه بــبــایـدت داد
هست در آن بـس کشی جامه ز تن بـرکشی
بــرفـکـنـی بــرکـشـی بـنـده ات را بــرچـکـاد
بـــنــده بـــنــازد بـــدان، ســر بـــفــرازد بـــدان
کس نگذارد بـدان چـون بـچـه بـایسـت شـاد
تـا طرب و مطربـسـت، مشرق و تـا مغربـست
تـا یـمـن و یـثـرب اسـت، آمـل و اسـتـار بــاد
بـنشـین خـورشـیدوار، مـی خـور جـمـشـیدوار
فــرخ و امــیــدوار چــون پــســر کــیــقــبـــاد

Hits: 0

:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.