در مدح منوچهربن قابوس – منوچهری دامغانی

در مدح منوچهربن قابوس
بـــرآمـــد ز کـــوه ابـــر مـــازنــدران
چـو مـار شـکـنـجـی و مـاز اندر آن
بــســان یـکــی زنـگــی حــامـلــه
شــکـم کــرده هـنـگـام زادن گـران
هـمـی زاد ایـن دخـتـر بـر سـپـیـد
پـسـر همچـو فرتـوت پـنبـه سـران
جــز ایــن ابـــر و جــز مــادر زال زر
نــزادنــد چــونـیـن پــســر مــادران
هـمـی آمـدنـد از هـوا خــرد خــرد
بــه نـور سـپـیـد انـدر، آن دخـتـران
نشـسـتـنـد زاغـان بـه بـالـینشـان
چــنـان دایـگـان ســیـه مـعــجــران
تـو گـویی بـه بـاغ اندرون روز بـرف
صــف نــاربـــون و صــف عــرعــران
بــســی خــواهــرانــنــد بــر راه رز
سـیـه مـوزگـان و سـمـن چــادران
بــپــوشــیـده در زیـر چــادر هـمــه
سـتـبـرق ز بــالـای سـر تـا بـه ران
ز زاغـان بـر نوژ گـویی کـه هسـت
کــلـاه ســیـه بــر ســر خــواهـران
چـنـان کـارگـاه سـمـرقـند گـشـت
زمــیــن از در بـــلـــخ تـــا خـــاوران
در و بــــام و دیـــوار آن کــــارگـــاه
چـــنــان زنــگــیــان کــاغـــذگــران
مـر این زنـگـیان را چـه کـار اوفـتـاد
کـه کـاغـذ گـراننـد و کـاغـذ خـوران
نـخــوردنـد کـاغـذ ازیـن بــیـشـتــر
نه کاغـذ فروشـان، نه کاغذ خـران
شـود کـاغـذ تــازه و تــر، خــشـک
چـو خورشید لخـتـی بـتـابـد بـر آن
ولــیـکــن شــود تــری ایـن فــزون
چـو تـابــنـد بــیـش انـدر آن نـیـران
شــده آبــگــیـران فــســرده ز یــخ
چــنـان کـوس رویـیـن اسـکـنـدران
چـو سـنـدان آهنگـران گـشـتـه یخ
چـــو آهــنــگــران ابـــر مــازنــدران
بــرآیـد بــه زیـر آن تــگــرگ از هـوا
چــنــان پــتــک پــولــاد آهـنـگــران
چـه بـهتـر ز خـرگـاه و طـارم کـنون
بـــه خـــرگــاه و طــارم درون آذران
فرو بـرده مستـان سر از بـیهشی
بـــــرآورده آواز خـــــنــــیــــاگــــران
بـه جـوش اندرون دیگ بـهمـنجـنه
بـه گوش اندرون بـهمن و قـیصـران
ســر بـــابــزن در ســر و ران مــرغ
بـــن بـــابـــزن در کـــف دلـــبـــران
کــبـــاب از تـــنــوره در آویــخــتـــه
چـو خـونـین ورقـهـای جـوشـنـوران
خـداوند ما گشتـه مست و خـراب
گــرفــتـــه دو بـــازوی او چــاکــران
یـکــی نـامــداری کــه بــا نـام وی
شــدســتــنــد بــیـنــام نــام آوران
بــه عـمـری چـنـان گـوهـر پـاک او
نـیـایـد یـکــی گــوهـر از گــوهـران
بـداده سـت داد از تـن خـویشـتـن
چـو نـیـکـو دلـان و نـکـو مـحـضـران
کـسـی کو دهد از تـن خـویش داد
نـــبـــایـــدش رفـــتـــن بـــر داوران
مـرا بــا ثـنـاهـای او نـیـسـت تـاب
کــرایـی پــیــاده مــنــم بــا خــران
تــرا گـویـم ای ســیـد مـشـرقـیـن
کــه مــردم مــرانـنـد و تــو نـامـران
در آمــد تـــرا روز بـــهــمــنــجــنــه
بــه فــیـروزی ایـن روز را بــگــذران
مـی زعـفـری خـور ز دسـت بـتـی
که گویی قضیبـی ست از خـیزران
می زعـفـرانی که چـون خـوردیش
رود سوی دل راست چـون زعفران
نـه بــا رنــگ او بــایـدت رنـگ گــل
نـه بـا بـوی او نـرگـس و ضـیـمـران
ز رامشـگـران رامشـی کـن طـلـب
کـه رامـش بــود نـزد رامـشــگـران
بــزی هـمـچــنـیـن ســالــیـان دراز
دنــان و دمــان و چــمــان و چــران
دو گوشت همیشه سوی گنجگاو
دو چشمت همیشه سوی دلبران
:: ADVERTISEMENTS ::

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these <abbr title="HyperText Markup Language">HTML</abbr> tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

shares