در مدح خواجه خلف، روح الرؤسا ابوربیع بن ربیع – منوچهری دامغانی

در مدح خواجه خلف، روح الرؤسا ابوربیع بن ربیع
سـبـحـان الـلـه جـهان نـبـینی چـون شـد
دیــگــرگــون بــاغ و راغ دیــگــرگــون شــد
شـمـشـاد بــه تــوی زلـفـک خـاتـون شـد
گــلــنــار بــه رنــگ تــوزی و پــرنـون شــد
از سـبــزه زمـیـن بـسـاط بـوقـلـمـون شـد
وز مـیـغ هـوا بــه صـورت پــشــت پــلـنـگ
در بــاغ کــنــون حــریــرپــوشــان بــیـنــی
بــرکــوه صــف گــهــرفــروشــان بــیــنــی
شــبــگـیـر کـلـنـگ را خــروشــان بــیـنـی
دلــهــا ز نــوای مــرغ جــوشــان بــیــنــی
بــرروی هــوا گــلــیـم گــوشــان بــیـنــی
دردسـت عـبـیـر و نـافـه مـشـک بـه تـنـگ
هـنـگــام ســحــر ابــر زنـد کــوس هـمـی
بــا بــاد صــبــا بــیـد کــنـد کــوس هـمـی
بـر لـالـه کـند سـرخ گـل افـسـوس همی
نـرگـس گـل را دسـت، دهـد بـوس همـی
دراج کـشــد شـیـشـم و قـالـوس هـمـی
بــی پــرده طـنـبــور و بــی رشـتـه چـنـگ
هــر طــوطــیــکــی ســبــز قــبــایـی دارد
هــــر طــــاووســـــی دراز پـــــایــــی دارد
هـر فــاخــتــه ای ســاخــتــه نــایـی دارد
هــربـــلــبــلــکــی زیــر و ســتــایــی دارد
تــیــهــو بــه دهــن شــاخ گــیــایــی دارد
و آهـو بــه دهـن درون گـل رنـگ بــه رنـگ
بــلـبــل بــه غـزل طـیـره کـنـد اعـشـی را
صـلـصـل بــه نـوا سـخــره کـنـد لـیـلـی را
گـلـبــن بــه گـهـر خـیـره کـنـد کـسـری را
مـوسـیجـه همـی بـانگ کـنـد مـوسـی را
قــمـری بــه مـژه درون کــنـد شــعــری را
هـدهـد بــه سـرانـدرون زنـد تــیـر خـدنـگ
هــر روز درخــت بــا حــریــری دگــرســت
وز بــاد سـوی بــاده سـفـیـری دگـرســت
هـر روز کــلــنـگ بــا نـفــیـری دگــرســت
مـسـکـین ورشـان بـابـم وزیری دگـرسـت
هـرروز ســحــاب را مـســیـری دگـرســت
هــرروز نـــبـــات را دگـــر زیــنـــت و رنــگ
هــر زرد گــلــی بـــه کــف چــراغــی دارد
هـــر آهـــوکـــی چــــرا بــــه راغـــی دارد
هــربـــاز بـــه زیــر چـــنــگ مــاغــی دارد
هــر ســرخ گــل از بــیــد جــنــاغــی دارد
هـر قــمـریـکـی قــصــد بــه بــاغــی دارد
هـر لـالـه گــرفــتــه لـالـه ای در بــرتــنـگ
در بـــاغ بـــه نـــوروز درمـــریـــزانـــســـت
بــر نــارونــان لــحــن دل انــگــیـزانــســت
بــاد سـحــری سـپــیـده دم خـیـزانـسـت
بــا مـیـغ سـیـه بـه کـشـتـی آویـزانـسـت
وان مـیغ سـیه ز چـشـم خـون ریزانـسـت
تـــا بـــاد مــگــر ز مــیــغ بـــردارد چــنــگ
بـــر دل دارد لـــالــه یــکـــی داغ ســـیــاه
دارد سـمـن انـدر زنـخـش سـیـمـیـن چـاه
بـــر فـــرق ســـر نـــرگـــس از زر کـــلـــاه
بــر فـرق سـر چــکـاوه یـک مـشـت گـیـاه
گــلــنــار چــو مــریـخ و گــل زرد چــومــاه
شـمشـاد چـو زنگـار و می لـعـل چـو زنگ
لاله مشـکین دل و عـقیقین طـرف اسـت
چـون آتـش انـدر او فـتــاد بــه خـف اسـت
گـل بـا دوهـزار کـبـر و نـاز و صـلـف اسـت
زیرا که چـو معشوقه خـواجـه خـلف است
آن خـواجـه کـه بـا هزار بـر و لـطـف اسـت
حلمش بـه شتاب نه، نه جودش به درنگ
روح رؤســــا ابــــوربــــیـــع بــــن ربــــیـــع
او سـخـت بــدیـع و کـار او سـخـت بــدیـع
چون او به جهان در، نه شریف و نه وضیع
زیرا که شـریفـسـت و لطـیفـسـت و منیع
گر بـنده جـریرست و حبـیب ست و صریع
در راه ثـــنــا گـــفـــتـــن او گـــردد لـــنــگ
والـا مـنـشـی کـه پـشـت او هـسـت الـه
بــرشـاه جـهـان عـزیـز و بـر حـاجـب شـاه
مـر حــاجــب شـاه و شـاه را نـیـکـوخــواه
زیـن صـاحـب عـز آمـده، زان صـاحـب جـاه
بــرده ســبــق از هـمـه بــزرگـان ســپــاه
پاک از همه عیب و عار و دور از همه ننگ
هـمـواره شــهـنـشــاه جــهـان خــرم بــاد
در خـــانــه بـــدســـگـــال او مــاتـــم بـــاد
فــرمــانـش رونـده در هـمــه عــالــم بــاد
بـــــدخـــــواه ورا دم زدن انــــدر دم بـــــاد
احـــبـــاب ورا ســـعــادت بـــی غــم بـــاد
تــا شـاد زیـنـد و بــاده گـیـرنـد بــه چـنـگ
:: ADVERTISEMENTS ::

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these <abbr title="HyperText Markup Language">HTML</abbr> tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

shares