در مدح خواجه احمد وزیر سلطان مسعود غزنوی – منوچهری دامغانی

در مدح خواجه احمد وزیر سلطان مسعود غزنوی
ابــــر آذاری چـــمـــنـــهـــا را پــــر از حـــورا کـــنـــد
بـاغ پـر گـلـبـن کـنـد، گـلـبـن پـر از دیبـا کـند
گــوهــر حــمــرا کــنــد از لؤلؤ بــیــضــای خــویــش
گـوهـر حــمـرا کـســی از لؤلؤ بــیـضــا کـنـد
کـوه چـون تـبـت کـنـد چـون سـایـه بـر کـوه افـکـنـد
بـاغ چـون صنعا کند چون روی زی صحرا کند
نـالـه بــلـبــل ســحــرگـاهـان و بــاد مـشــکــبــوی
مـردم سـرمـسـت را کـالـیـوه و شـیـدا کـنـد
گـاه آن آمـد کـه عــاشــق بــرزنـد لـخــتــی نـفـس
روز آن آمـد کـه تــائب رای زی صـهـبــا کـنـد
من دژم گردم که بـا من دل دوتا کرده ست دوست
خـرم او بـاشد که بـا او دوست دل یکتـا کند
هر زمـان جـوری کـند بـر مـن بـه نو مـعـشـوق مـن
راضـیم راضـی بـه هرچ آن لاله رخ بـا ما کند
گــر رخ مــن زرد کــرد از عــاشـــقــی گــو زرد کــن
زعـفـران قـیـمـت فـزون از لـالـه حـمـرا کـنـد
ور هـمـی چــفــتــه کـنـد قـد مـرا گـو چــفـتــه کـن
چـفـتـه بـاید چـنگ تـا در چـنگ تـرک آوا کند
ور هــمــی آتـــش فـــروزد در دل مــن، گـــو فـــروز
شـمع را چـون بـرفـروزی روشـنی پـیدا کـند
ور ز دیـــده آب بــــارد بــــر رخ مــــن گــــو بــــبــــار
نــوبــهــاران آب بـــاران بــاغ را زیــبــا کــنــد
ور فــکـنـده ســت او مـرا در ذل غــربــت گـو فــکـن
غـربـت انـدر خـدمـت خـواجـه مـرا والـا کـنـد
آفــتــاب مـلـکــت ســلــطــان کــه دســت جــود او
خـواهـد او را کـز مـیان خـلـق بـیهمـتـا کـنـد
بـوی خـلـقـش خـاک را چـون عـنـبــر اشـهـب کـنـد
رنگ رویش، مـشـک را چـون لؤلؤ لـالـا کـنـد
روز بــزم از بــخــش مـال و روز رزم از نـعــل خــنـگ
روی دریـا کـوه و روی کـوه چــون دریـا کــنـد
چـشـم حـورا چـون شـود شـوریده رضوان بـهشـت
خــاک پــایـش تــوتــیـای دیـده حــورا کــنــد
نــور رایــش تـــیــره شـــب را روز نــورانــی کـــنـــد
دود خـشـمش روز روشـن را شـب یلدا کـند
حــاســد مـلـعــون چــرا خــرم دل و شــادان شــود
گر زمانی بـخـت خـواجـه تـندی و صـفرا کند
تـنـدی و صـفـرای بـخـت خـواجـه یـک سـاعـت بـود
سـاعتـی دیگر، بـه صلح و آشتـی مبـدا کند
همچـو معـشـوقـی کـه سـالی بـا تـو همزانو شـود
نـاز را، وقـت عـتــابــی در مـیـان پــیـدا کـنـد
دولـت مـسـعـود خــواجــه گـاهـگـاهـی سـرکـشـد
تـا نگـویی خـواجـه فـرخـنـده از عـمـدا کـنـد
تا بداند خواجه کش دشمن کدام و دوست کیست
در سـرای این و آن نیکـوتـر اسـتـقـصـا کـنـد
بـا چـنین کم دشمنان کی خـواجـه آغازد بـه جـنگ
اژدهـا را حـرب نـنـگ آیـد کـه بــا حـربـا کـنـد
دشـمـنـش انـدیـشـه تـنـهـا کـرد و بــرگـردن فـتــاد
اوفـتـد بــر گـردن آن کـانـدیـشـه تـنـهـا کـنـد
هــر کــه او دارد شــمــار خــانــه بــا بــازار راســت
چـون بـه بـازار اندر آید خـویشتـن رسـوا کند
ابــلـه آن گـرگـی کـه او نـخـجـیـر بــا شـیـران کـنـد
احـمق آن صـعـوه کـه او پـرواز بـا عـنقـا کـند
نـه هـر آنـکــو مــال دارد، مـیـل زی مـلــکــت کــنـد
نه هر آنکـو تـیغ دارد، قـصـد زی هیجـا کـنـد
دشمنش را گو: شراب جهل چون خوردی تـو دوش
صابـری کن، کاین خمار جهل تـو «فردا کند»
بـــا بـــزرگـــی از بـــزرگـــان جـــهــان پـــهــلــوزدی
ابـله آنکس کو بـه خواری جـنگ بـا خـارا کند
پـــر پـــروانــه بـــســوزد بـــا درخـــشــنــده چـــراغ
چـون چـخـیـدن بـا چـراغ روشـن زهـرا کـنـد
مــرغــک خـــطــاف را عــنــبـــر بـــمــانــد در گــلــو
چون به خوردن قصد سوی عنبـر شهبـا کند
خـواجـه بـر تـو کـرد خـواری آن سـلیم و سـهل بـود
خوار آن خواری که برتو زین سپس غوغاکند
هـر کــه او مـجــروح گـردد یـکــره از نـیـش پــلـنـگ
مـوش گـرد آیـد بــر او، تــا کـار نـازیـبــا کـنـد
ای خــداونــدی کــه بــوی کــیـمــیــای خــلــق تــو
کـوه خـارا را همـی چـون عـنـبـر سـارا کـنـد
تــا هــمــی بـــاد بــهــاری بــاغ را رنــگــیــن کــنــد
تــا هـمــی ابــر بــهـاری راغ را بــرنــا کــنــد
قـدر تــو بــیـشــی کـنـد، کـردار تــو پــیـشـی کـنـد
بـخـت تـو خـویشـی کند، گفتـار تـو بـالا کند
:: ADVERTISEMENTS ::

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these <abbr title="HyperText Markup Language">HTML</abbr> tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

shares