در مدح اسپهبد – منوچهری دامغانی

در مدح اسپهبد
بـینی آن ترکی که او چون بـرزند بـر چنگ، چنگ
از دل ابــدال بــگــریـزد بــه صــد فــرســنـگ، ســنـگ
بـگسلد بـر اسـب عشق عاشقان بـر تـنگ صبـر
چون کشد بر اسب خویش از موی اسب او تنگ تنگ
چـنگ او در چـنگ او همچـون خـمیده عـاشـقـی
بــا خــروش و بــا نــفــیــر و بــا غــریــو و بــا غــرنــگ
عاشقی کو بـر میان خویش بـر بسته ست جان
از سـر زلـفـین معـشـوقـش کـمر بـسـتـه سـت تـنگ
زنـگـیی گـویی بـزد در چـنگ او در چـنگ خـویش
هـر دو دسـت خـویـش بــبــریـده بـر او مـانـنـد چـنـگ
وان ســر انـگـشـتــان او را بــر بــریـشـمـهـای او
جـنبـشی بـس بـلعجـب و آمد شدی بـس بـی درنگ
بــیـن کــه دیـبــابــاف رومــی در مـیـان کــارگــاه
دیــبـــهــی دارد بـــه کــار انــدر، بــه رنــگ بـــادرنــگ
بــر سـمـاع چــنـگ او بــایـد نـبــیـد خــام خــورد
مـی خـوش آید خـاصـه انـدرمـهرگـان بـر بـانـگ چـنگ
خـوش بـود بـر هر سـماعی می، ولیکن مهرگان
بــر سـمـاع چــنـگ خـوشـتــر بــاده روشـن چـو زنـگ
مهرگان جـشـن فـریدونسـت و او را حـرمتـسـت
آذری نـــو بـــایـــد و مـــی خـــوردنـــی بـــی آذرنـــگ
داد جــشــن مـهـرگـان اســپــهـبــد عــادل دهـد
آن کــجــا تــنـهـا بــه کــشــکــنــجــیـر بــنـدازد زرنـگ
آب چـون آتـش بـود بـا خشمش آتـش همچو آب
گــنــگ چــون دریـا بــود بــا جــود او دریـا چــو گــنــگ
نـیـک و بــددانـی هـمــی بــا نـام نـیـک جــاودان
هست نیک و نیستـش بـد، هست نام و نیست ننگ
ارزنـی بـاشـد بـه پـیـش حـمـلـه اش ارژنـگ دیـو
پــشـه ای بــاشـد بــه پـیـش گـرزه اش پـور پـشـنـگ
تـــــیــــغ او و رمــــح او و تـــــیــــر او و گــــرز او،
دســـت او و جــــام او و کـــلـــک او و پــــالـــهـــنـــگ
گـاه ضـرب و گـاه طـعـن و گـاه رمـی و گـاه قـیـد
گــاه جـــود و گــاه بـــزم و گــاه خـــط و گــاه جـــنــگ
فـرق بــر و سـیـنـه ســوز و دیـده دوز و مـغـزریـز
در بـــار و مــشــکــســای و زردچــهــر و ســرخ رنــگ
آفــریـن زان مــرکــب شــبــدیــز رنــگ رخــش رو
آنــکــه روز جــنــگ بــر پــشــتــش نــهـد زیـن رزنــگ
دســـت او و پــــای او و ســـم او و چـــشـــم او
آن شـــــیــــر و آن پـــــیــــل و آن گـــــور و آن رنـــــگ
بــرده ران و بـرده سـیـنـه، بـرده زانـو، بـرده نـاف
از هـــیـــون و از هـــزبــــر و از گـــوزن و از پـــلـــنـــگ
دشــــت را و بــــیــــشــــه را و کــــوه را و آب را
چـون گـوزن و چـون پـلـنگ و چـون شـتـرمـرغ و نهنگ
بــا شـدن، بــا آمـدن، بــا رفـتـن و بـرگـشـتـنـش
ابــرگـرد و بــاد کـنـد و بــرق ســســت و چــرخ لـنـگ
ساق چـون پـولاد و زانو چـون کمان و پـی چو زه
سم چـو الماس و دلش چون آهن و تـن همچو سنگ
بـیشبین چون کرکس و جولان کننده چون عقاب
راهـوار ایدون چـو کـبـک و راسـتـرو هـمـچـون کـلـنـگ
ای رئیـس مـهـربــان، ایـن مـهـرگــان فــرخ گــذار
فــر و فــرمـان فــریـدون را تــو کـن فـرهـنـگ و هـنـگ
خز بده اکنون به رزمه، می ستان اکنون به رطل
مشک ریز اکنون بـه خـرمن، عودسـوز اکنون بـه تـنگ
گاه سـوی روم شـو، گاهی بـه سـوی زنگ شـو
روی معـشـوق تـو رومسـت و سـیه زلـفـش چـو زنگ
تــا بــرآیـد لـخــت لـخــت از کـوه مـیـغ مـاغـگـون
آســـمـــان آبــــگـــون از رنـــگ او گـــردد خـــلـــنـــگ
تـــا بـــرآیـــد از پـــس آن مـــیـــغ بـــاد تـــنـــدرو
آســمــان چـــون رنــگ بـــزدایــد ز مــیــغ گــرد رنــگ
بــاد عــمـرت بــی زوال و بــاد عــزت بــی کــران
بـاد سـعدت بـی نحـوسـت، بـاد شـهدت بـی شـرنگ
بـخت بـی تـقصیر و محنت، روز بـی مکروه و غم
دهر بـی تـلـبـیس و تـنـبـل، چـرخ بـی نـیرنـگ و رنـگ

Hits: 0

:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.