در صفت بهار و مدح ابوالحسن – منوچهری دامغانی

در صفت بهار و مدح ابوالحسن
نــوبـــهــار آمــد و آورد گــل و یــاســـمــنــا
بـاغ همـچـون تـبـت و راغ بـسـان عـدنـا
آسـمـان خـیمـه زد از بـیرم و دیـبـای کـبـود
میخ آن خـیمه سـتـاک سمن و نستـرنا
بـوستـان گویی بـتـخـانه فرخـار شده ست
مرغکان چون شمن و گلبنکان چون وثنا
بـر کـف پـای شـمـن بـوسـه بـداده وثـنـش
کی وثن بـوسه دهد بـر کف پـای شمنا
کـبـک ناقـوس زن و شـارک سـنتـورزنسـت
فـاخـتـه نـای زن و بـط شـده طـنـبـورزنـا
پــرده راســت زنــد نــارو بــر شــاخ چــنــار
پـــرده بـــاده زنــد قــمــری بـــر نــارونــا
کـبـک پـوشـیـده بـه تـن پـیرهـن خـز کـبـود
کـرده بـا قـیر مـسـلـسـل دو بـر پـیرهنـا
پـوپـوک پـیکـی، نامـه زده اندر سـر خـویش
نامه گه بـاز کـند، گه شـکـند بـر شـکـنا
فـاخـتـه راسـت بـکـردار یکـی لعـبـگـرسـت
در فـکنده بـه گلو حـلقه مشـکین رسـنا
از فـــروغ گــل اگــر اهــرمــن آیــد بـــر تـــو
از پـــری بـــازنــدانــی دو رخ اهــرمـــنــا
نرگـس تـازه چـو چـاه ذقـنی شـد بـه مثـل
گــر بــود چــاه ز دیـنـار و ز نـقــره ذقــنـا
چونکه زرین قدحی بـر کف سیمین صنمی
یـا درخـشـنـده چـراغـی بـه مـیـان پـرنـا
وان گـل نـار بــکـردار کـفـی شـبــرم سـرخ
بـستـه اندر بـن او لخـتـی مشک خـتـنا
سـمـن سـرخ بــســان دو لـب طـوطـی نـر
کــه زبـــانــش بـــود از زر زده در دهــنــا
وان گـل سـوسـن مـانـنـده جـامـی ز لـبـن
ریـخــتــه مـعـصـفـر سـوده مـیـان لـبــنـا
ارغـوان بـر طـرف شـاخ تـو پـنـداری راسـت
مـرغـکـانـنـد عـقـیـقـیـن زده بــر بــابـزنـا
لاله چون مریخ اندر شده لختی به کسوف
گـل دوروی چـو بــر مـاه سـهـیـل یـمـنـا
چـون دواتـی بـسـدینـسـت خـراسـانی وار
بـاز کـرده سـر او، لـالـه بـه طـرف چـمنا
ثـوب عـتـابــی گـشـتـه سـلـب قـوس قـزح
سـندس رومی گـشـتـه سـلب یاسـمنا
سـال امـسـالـیـن نـوروز طـربـنـا کـتـرسـت
پــار وپــیـرار هـمــی دیـدم، انـدوهـگــنـا
این طـربـناکـی و چـالاکی او هسـت کـنون
از مـوافـق شـدن دولـت بـا بـوالـحـسـنـا

Hits: 0

:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.