جهانِ راز سید همایون شاه عالمی

جهانِ راز
کمـــــانِ عقل کــــــردم تیر انداز
جهــــان ِ راز، دیدم تحت ِ پرواز
هدف گـشتم به دنبال ِ هـــدف ها
زبان از شعــلۀ دل شد به ابـــراز
گــــل ِ عشقم گــلاب ِ معرفت داد
حیات ِ تازه در تن گـــشت آغــاز
زُدودم هــر چه غیرش بود ازدل
مشامم شد به عطــر عشق همراز
گلــــــی دیدم، زبانم بلبلــــــی شد
شدم در داســـــــتانش قصه پرداز
تپیدن هـــــــای دل موسیقی آورد
طـــــرب افسانه شد در پردۀ ساز
دگر مهلـــت به صلبِ جرئتم کو؟
صــــدای ِ نَی موازی شد به آواز
نمـــودم سینه ی بی کــینه خـالی
اگـر چه داد میزد صــــوت ِ غمّاز
دلـــم شـــد مـیزبانِ یـارِ جـــانی
گــــرهِ عقل شـد یک یک دگر باز
فنا گــــــــــشتم به هستی پا نهادم
بمــــــاندم انتظــــــار ِ یارِ دمساز
مـــرا قـــــدرت رسید از ناتوانی
که عجزِ خویش کردم بیش افـراز
گرفتم نامِ جــــــــانان را به عزت
رسیدم خدمتِ مــــــردم به اعزاز
ز حـــــال ِ دل، زبان فرمود اندک
کــــــــــویرِ خامُشی شد کوهِ فرّاز
(همایون) گشتم از وصفِ نگاری
شدم اندر سخن یکـــــــتا و ممتاز
10 سپتمبر 2013 م
کابل، افغانستان
:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.