تنِ خونگرم سید همایون شاه عالمی

تنِ خونگرم
می کشم از آشــــــنایان درد های نآشـــــــــنا
هر گهی خون ِ دل آرد خون ِ اشکی از قفـــا
مانده در صحرای حیرت این تَوَهم های فـکر
عقل و دل افــــــتاده برهم همچو نقــش بوریا
از تفکـــــــر های حـــاسد فکر شیطانی رسد
گــــو مکن دل جذب کــاهی در حریم کـهربا
گر کمــــــان جهـــــل آرد تیر نادان در زبان
تیــــغ آید بی دریـــغ اندر گلــــــــوی بی بهـا
چشم گو نادیده بنگر بی خرد را نیش و طعن
باخـــــــــــرد دندان نساید از خدنگ ِ بی حیا
هر که وجدان را بکشته لاجرم گــــــشته فنا
کشتی آخر غـــــــــرق گردد گر بمیرد ناخدا
خاره گوهر می نگردد بی تکـــــلف گوشدار
گر بشد گوهر دگر از خـــاره گی شد ماسوا
در درشتی آن زبان را بیشتر عــــادی مساز
از تن ِ خونگرم بینی شد سر شقّــــــــی جـدا
دیده از بس این دل ما مردم نا اهـــــــــل را
مانده ام در عجز اینک در کــــــنار ِ انـزوا
گوشه گیری ها (همایون) قوت فکری دهــد
بشکـــــــند گر ظلم آید از وجودِ دسـت و پا
29 سپتامبر 2012 م
کابل، افغانستان
سید همایون شاه عالمی
:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.