ترانۀ دل سید همایون شاه عالمی

ترانۀ دل
سازِ دل خوش ترانه یی دارد
ناله یی عاشقــــــــانه یی دارد
عمر بگذشت در خیالِ وصال
زندگــــــــی هم بهانه یی دارد
آشـــــیان ِ تو باد خــــــانۀ دل
چــــــــه خوشآهنگ لانه یی دارد
داغ هجران گــــــــشته لالۀ سرخ
تا به قلــــبم نشــــــــــانه یی دارد
شهــــــره گشتیم ما ز نام خـوشت
که به گرمی فــــــــسـانه یی دارد
من و بیهوده انتظــــار ز چـیست
گوهرِ اشک هم خـزانه یـی دارد
بین ِ آن مـوی یک گلــــــی دیدم
عـــــجـــــب آن دام دانه یـی دارد
هر که گفتست این غلـط گفـته
عاشقی هــــم زمــــــانه یـی دارد
عشق را سنّ و سال وقــــت مباد
زور ِ جذاب ِ کافـــــرانه یی دارد
حرف عشقــــست تا بزلف سخن
رخنه یی عطــر تا بشانه یی دارد
مـن (همــــایون) شدم بعشق بسی
بحرِ من در کجـا کــرانه یی دارد
24 اگست 2013 م
کابل، افغانستان
سید همایون شاه عالمی

:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.