بید مجنون سید همایون شاه عالمی

بید مجنون
دوچشمـــم دید چشمت را دلم یکباره افسون شد
تکان ِ زلف ِ پیچانت، گل افشان عطرِ مکـنون شد
عبیر ِ زلف مشکـــینت، ضمیر ِ عـــــــشق آورده
نفیرِ نغمه های ِ من رسا چون نایِ گـــــردون شد
از آن تمکین ِ رفتارت چه شوری را به سر دادی
دل ِ حســـرت سرای ِ من ز ره افتاد و مفتون شد
نوید ِ خنده یی گــــــــــرمت گلاب ِ عشق افشانده
سرم اندر جنون آمد به پای ِ قــــــــدّ ِ موزون شد
ز جودِ گرمی ِ چشمت وجـــــودم برق ها خورده
نسیم ِ عشق افـــــــشاندی قدم چون بید مجنون شد
زکیف ِ لمس ِ دست ِ تو به پایم لــــــرزه ها افـــتد
زهجر ِ چشم ِ مست توجگر چون ساغرِ خون شد
نگــــــــــاه ِ پُر ز معنی ات چراغ ِ آرزو گــــشته
دهـــــان ِ غنچه گل کردی دلم از خانه بیرون شد
بنازم سحر ِ چشمـــــانت دهم مهر ِ فــــــــراوانت
بیا جــــــــــــانم بقربانت دلم بیتو چه محزون شد
زخود بیخود شدم آنشب که میگفتی زچشمــانت
لبان ِ می پرست تو بچشمم رنگ میگــــــون شد
به شغل عشق بازی ها چنان مستم زچشمــــانت
که هر برگِ کتابم را سخنهای تو مضـمون شد
فضای ِ عشق بگـشودی سرای ِ خــانه یی دل را
ز نامت نام ِ بی نامم بدیدی بس (همـــــایون) شد
12نوامبر 2013 م
کابل، افغانستان
سید همایون شاه عالمی

:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.