به دهقان کدیور گفت انگور – منوچهری دامغانی

به دهقان کدیور گفت انگور
بــه دهــقــان کــدیـور گــفــت انــگــور
مرا خـورشـید کـرد آبـسـتـن از دور
کـمـابــیـش از صـد وهـفـتــاد شـد روز
بــدم در بـسـتـر خـورشـیـد پـر نـور
مـیـان مـا، نـه عــقـدی، نـه نـکـاحــی
نـه آیین عـروسـی بـود و نـه سـور
نـبــودم سـخــت مـسـتــور و نـبــودنـد
گـذشـتــه مـادرانـم نـیـز مـسـتــور
شـدم آبــسـتــن از خـورشـیـد روشـن
نه معـذورم، نه معـذورم، نه معذور
خـــداونــدم نــکــال عــالــمــیــن کــرد
سـیاه و سـرنـگـونم کـرد و مـنـدور
مـــن از اول بـــهـــشـــتـــیــوار بـــودم
رخ مـن بــود چــون پــیـراهـن حـور
خــداونــدم زبــانـی روی کــرده ســت
سـیاه و لـفـجـن و تـاریک و رنـجـور
گـمـاریـده سـت زنـبــوران بـه مـن بــر
همی درد بـه من بـر پوست زنبـور
همی خواهم من ای دهقان که امروز
بـگـیری خـنـجـری مـاننـد سـاطـور
بــه خــنـجــر حــنـجــر مــن بــاز بــری
نشـانی مـر مـرا بـر پـشـت مـزدور
بــکــوبــی زیــر پــای خــویـش خــردم
دو کتـف من بـسنبـانی چو شاپـور
بــه چــرخـشـت انـدر انـدازی نـگـونـم
ز پــشـت و گـردن مـزدور و نـاطـور
لــگــد ســیـصــد هـزاران بــر ســرمـن
زنی، وز من بـدان بـاشی تو مامور
بــیـنـدازی عـظـام و لـحـم و شـحـمـم
رگ و پـی همچنان و جـلد مقشور
بــگــیـری خــون مـن چــون آب لــالــه
چو قطره ژاله و چون اشک مهجور
فــروریــزی بـــه خـــم خـــســـروانــی
نـظـرداری درو یـک سـال مـحـصـور
مــگــر بــاری ز مـن خــشــنـود گــردد
بـود در کار من سـعی تـو مشـکور
پــس آنــگــاهــی بــرون آور ز خــمــم
چـو کف دست موسی بـر که طور
بـــه یــاد شـــهــریــارم نــوش گــردان
به بـانگ چنگ و موسیقار و طنبـور

Hits: 0

:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.