بادۀ ناب همایون شاه عالمی

بادۀ ناب
من گــــــــــر سخن نیک نیابم چه بگویم
در حیرتِ خود مست و خرابم چه بگویم
زاهــــــــد شده انگـــــشت شمارِ گنهِ من
انگار که فـــــــــارغ ز حسابم چه بگویم
مردم چه پسندد سخنی را که برهنه ست
هر لحظه که بیرون ز حجابم چه بگویم
در شعله ی عشقی بنشستم همگی عمــر
از ســــوختن ِ قــــلبِ کـــبابم چه بگویم
الحانِ دلم نغمه ی هستی کشد امــــــروز
من چون طــــــربِ تارِ ربابم چه بگویم
دوری به سـؤالات فلـــک حـیرتِی بودم
القصـــــــــــه ندارید جـــوابم چه بگویم
از بودن و نابودن من هــــیچ اثر نیست
با این تن خود نقش ســرابم چه بگـــویم
نادانی چنان ضـــعف برآورده ز غفلت
با دیده ی بیدار که خــــوابم چه بگـویم
چون غنچه سرآودرم و پرپر شده رفـتم
در دست صبا بوی گـــــــلابم چه بگویم
درشیشۀ ما ریخت (همایون) قدحِ عشق
من مسـت ازآن بادۀ نابم چه بگــــــــویم
23 اپریل 2014
کابل، افغانستان
سید همایون شاه عالمی

:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.