آه فلک پیما پوهاند داکتر عبدالحکيم ضيائى

آه فلک پیما
اين چه نقشيست که در ديدهء تـر مى بينم
همه آفاق پر از لعل و گهر مى بــــيـــــنم
قطره در سينهء دريـــا دل آگـــــــــه دارد
ذره را دربن خورشيد خــبر مــى بــــيـنـم
کس نگــيرد بفسون دامــن پـــــروازم را
ز آب و تابى که در افشانـدن پر مى بينــم
زود باشد که بجـــــــانان برســـاند بـــازم
آلتفاقى که ز ارباب نظر مى بـيــــــــــنـــم
تا شــــنيدم که تو در مـحـفل ما مـى آيــى
ميروم از خود و پيوسته بدر مى بيــــــنم
در هوايى تو شب و روز بخود مى بالـــم
تا گل روى تو از پرده بدر مى بيــــــــــنم
ديده و دل شده روشن زنشان قدمـــــــــت
از فروغ تو شب و روز سحر مى بيـــنـم
در سر از مستى چشم تو نشان مى يابـــم
در دل آز آتش عشق تو شرر مى بــيــنـم
ماه انگشت نما از اثر کلک تــــــــــو شد
انبساطى بدل از شق قـــــــــمرى بيــــــنم
آتشى زد به جـهـــان آه فلک پيــــمايــــــم
اينهمه از اثر سوز جــگـــر مى بـيـنــــــم
تا حکيم از شرر عشـــــق نشــانى دارم
هر کجا مى نگرم لطــف دگر مى بيــــــنم
٢ جدى ٥٤
کارته ٤ کابل
پوهاند داکتر عبدالحکيم ضيائى
:: ADVERTISEMENTS ::
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.